معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٠٥ - اهتمام در ثواب قضاى حوايج مسلمين و اعانت بر ايشان

داخل بهشت مى‌كند». [١]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه بر آورد حاجتى از برادر مؤمن خود را،خداى-تعالى-در روز قيامت صد هزار حاجت او را بر مى‌آورد،كه يكى از آنها داخل كردن اوست به بهشت.و يكى ديگر آن است كه:

خويشان و برادران و آشنايان او را داخل بهشت مى‌كند،اگر دشمن اهل بيت نباشند». [٢]

يكى خار پاى يتيمى بكند به خواب اندرش ديد صدر خجند[١]
همى گفت و در روضه‌ها [٣] مى‌چميد [٤] كزان خار بر من چه گلها دميد
و فرمود:«بر آوردن حاجت برادر مؤمن،بهتر است از آزاد كردن هزار بنده.و سوار كردن هزار پياده،كه در راه خدا جهاد كنند». [٥]

و فرمود كه:«برآوردن حاجت برادر مؤمنى محبوب‌تر است در نزد خدا از بيست حج،كه صاحب آن در هر حجى صد هزار دينار در راه خدا انفاق كرده باشد». [٦]

و فرمود:«هر كه اين خانه را يك طواف كند،شش هزار حسنه از براى او نوشته مى‌شود.و شش هزار سيّئه از او محو مى‌شود.و شش هزار درجه بلند مى‌شود.و شش هزار حاجت او برآورده مى‌شود.و چون به نزديك«ملتزم»،-كه موضعى است از ديوار خانه-رسد هفت در بهشت بر او گشوده مى‌شود.

راوى گويد عرض كردم كه:فداى تو شوم،اين فضيلت همه در طواف است؟فرمود بلى.و خبر دهم تورا به بهتر از اين،بر آوردن حاجت مسلمانى افضل است از ده طواف». [٧]

و فرمود:«هر مؤمنى كه حاجتى به نزد برادر خود آورد،پس به درستى كه اين رحمتى است كه خدا به سوى او رانده و از براى او سبب ساخته است.پس اگر آن حاجت را بر آورد،رحمت را قبول كرده است.و اگر آن حاجت را رد كند-با وجود قدرت او بر قضاى آن-از خود رد كرده است رحمتى را كه خدا به سوى او فرستاده بود». [٨]

و فرمود:«هر كه راه رود در پى بر آوردن حاجت برادر مؤمن خود،از براى خدا تا