معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٣١ - صدقات مستحبه

و در حديثى ديگر از آن سرور مروى است كه:«هر كه در اول روز،تصدّق كند خدا هر شرّى را كه در آن روز از آسمان فرود مى‌آيد.از او دفع مى‌نمايد.و هر كه در اول شب،تصدّق كند خدا هر شرّى را كه در آن شب از آسمان نازل مى‌شود از او برمى‌دارد». [١]

«و آن حضرت چون نماز عشا را به جاى مى‌آوردند و پاسى از شب مى‌گذشت انبانى كه در آن گوشت و نان و پول بود به دوش مى‌گرفتند و به در خانه فقراى اهل مدينه مى‌بردند،و به ايشان تقسيم مى‌نمودند.و كسى آن حضرت را نمى‌شناخت تا آن حضرت از دنيا رفت.فقرا چون ديدند آن تقسيم موقوف شد يافتند كه آن حضرت بوده». [٢]

از آن حضرت پرسيدند كه:«سائل از ما سؤال مى‌كند و او را نمى‌شناسيم.حضرت فرمود:عطا كن به هر كه در دل تو اثر مى‌كند.و رحم به دل تو مى‌آيد». [٣]

شخصى از آن حضرت سؤال كرد كه:«شخصى به ديگرى چيزى مى‌دهد كه به فقرا دهد.حضرت فرمود كه:ثواب واسطه،مثل ثواب دهنده است.و از ثواب دهنده چيزى كم نمى‌شود و اگر هفتاد دست بگردد همه ثواب دارند.و از ثواب صاحبش چيزى كم نمى‌شود». [٤]

و اخبار بسيار در ثواب تصدّق آب وارد شده است.

و در حديث است كه:«اول چيزى را كه در آخرت ثواب مى‌دهند تصدّق آب است». [٥]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«خدا دوست دارد خنك كردن جگر تشنه را.و هر كه سيراب كند جگر تشنه را از آب،از:چارپا و غير آن، خداى-تعالى-او را در سايه عرش خود نگاه مى‌دارد در روزى كه هيچ سايه‌اى نباشد مگر سايه او». [٦]

و از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه آب دهد كسى را در جائى كه آب باشد،مثل كسى است كه:بنده آزاد كند.و هر كه آب دهد كسى را در موضعى كه آب يافت نشود،مثل كسى است كه:نفسى را زنده كند.و كسى كه:يك