معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٣١٠ - مذمت شره و مفاسد شكم پرستى

فصل اول:مذمت شره و مفاسد شكم‌پرستى

كه طرف افراط قوه شهويه است.و آن عبارت است از:متابعت كردن آدمى قوه شهويه خود را در هر چيزى كه ميل به آن مى‌كند و آدمى را به آن مى‌خواند،از:شهوت شكم و فرج و حرص مال و جاه و زينت و امثال اين‌ها.

و بسيارى از علماى اخلاق تخصيص داده‌اند آن را به متابعت شهوت شكم و فرج و حرص بر اكل و جماع.

و تفسير اول اگر چه به منشأيّت اين صفت از براى جميع رذايل،كه در طرف افراط قوه شهويه است انسب است و ليكن چون اكثر در مقام بيان آن اكتفا به معنى دوم كرده‌اند ما نيز به اين طريق بيان مى‌كنيم و مى‌گوييم:كه شكى نيست كه اين صفت،اعظم مهلكات بنى آدم است.

و از اين جهت سيد كائنات فرمود كه:«هر كه از شرّ شكم و زبان و فرج خود محفوظ ماند از همه بديها محفوظ است». [١]

و فرمود كه:«واى بر امت من از حلقوم و فرجشان». [٢]

و نيز فرمودند كه:«بيشتر چيزى كه امت من به واسطه آن داخل جهنم خواهند شد شكم و فرج است». [٣]

و مخفى نماند كه همچنان كه آن سرور خبر داده،هلاكت اكثر مردمان به واسطه اين دو چيز است.

اما اول:كه شكم پرستى و حرص بر اكل و شرب باشد از صفات بهايم است.

و از اين جهت حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمودند كه:«فرزند آدم هيچ ظرفى را پر نكرد كه بدتر از شكمش باشد.و كافى است از براى آدميزاد چند لقمه كه او را زنده بدارد.و اگر به اين اكتفا نكند و بيشتر بخورد ثلث شكم را از براى غذا قرار دهد و ثلث از براى آب و ثلث از براى نفس كشيدن». [٤]

و فرمود كه:«نميرانيد دلهاى خود را به بسيار خوردن،و آشاميدن،به درستى كه دل مانند زرع است كه چون بسيار آب داده شود مى‌ميرد». [٥]