معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٢٤٨ - فو و بخشش و فضيلت آن

و نيز فرموده است:« وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا »يعنى:«بايد عفو و گذشت نمايند». [١]

و نيز فرموده است:« وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوىٰ »يعنى:«اگر عفو نمائيد به تقوى و پرهيزكارى نزديكتر است». [٢]

حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمودند:«به خدائى كه جان من در قبضه قدرت اوست كه سه چيز است اگر از من قسم خواهند بر آنها قسم مى‌خورم:

يكى آنكه:صدقه دادن از مال هيچ كم نكند.

دوم آنكه:هيچ كس از ظلمى كه به او شده عفو نمى‌كند از براى خدا مگر اينكه خدا عزت او را در روز قيامت زياد مى‌فرمايد.

سيم اينكه:هيچ كس نيست يك درى از سئوال بر خود نگشايد مگر اينكه يك درى از فقر و احتياج بر او گشوده مى‌شود». [٣]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«عفو و گذشت زياد نمى‌كند مگر عزت را پس گذشت كنيد تا خدا شما را عزيز گرداند». [٤]

و آن جناب به عقبه فرمودند كه:«مى‌خواهى تورا خبر دهم به افضل اخلاق اهل دنيا و آخرت؟نزديكى كن به هر كه از تو دورى كند.و بخشش كن به كسى كه تورا محروم سازد.و گذشت كن از آن كسى كه به تو ظلم نمايد». [٥]

مروى است كه:«موسى-عليه السّلام-عرض كرد كه:پروردگارا كدام يك از بندگان تو نزد تو عزيزترند؟فرمود:آنكه در وقت قدرت و توانائى عفو نمايد». [٦]

و حضرت سيد الساجدين-عليه السّلام-فرمودند كه:«در روز قيامت خداى-تعالى- اولين و آخرين را در بلندى جمع مى‌كند،سپس منادى ندا مى‌كند كه كجايند اهل فضل؟پس طايفه‌اى بر مى‌خيزند.ملائكه گويند كه:چه چيز است فضل شما؟گويند توسل مى‌جستيم به هر كه از ما دورى مى‌كرد.و عطا مى‌كرديم به هر كه ما را محروم مى‌ساخت.و گذشت مى‌كرديم از هر كه به ما ظلم مى‌نمود.ملائكه گويند:راست گفتيد كه اهل فضل‌ايد،داخل بهشت شويد». [٧]