مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٤٥ - براهین امتناع اعاده معدوم

مجموعه آثار شهید مطهری، جلد ٩، ص٥٤٥

یک دقیقه ادامه داشت، بعد یک دقیقه سکون بود یعنی عدم حرکت بود و بعد از گذشتن این یک دقیقه باز یک دقیقه حرکت ادامه پیدا کرد. پس این سکون (یعنی عدم حرکت) فاصله شد میان خود حرکت و خود حرکت، میان همین حرکت و همین حرکت. بدیهی است که چنین چیزی محال است. این مثل آن است و بلکه عین آن است که بگوییم یک شیء خودش بر خودش تقدم زمانی دارد. اگر من بگویم سعدی بر من تقدم زمانی دارد مانعی ندارد، ولی اگر بگویم خودم بر خودم تقدم زمانی دارم این امری است محال. نه اینکه باز بگویم که نیمی از عمرم بر نیم دیگر تقدم دارد؛ نه، بگویم خودم به تمام عمرم، بر خودم به تمام عمرم تقدم زمانی دارم. این قطعا امری است محال. همان طور که تقدم ذاتی شیء بر نفس که در باب «دور» میگویند محال است تقدم زمانی شیء بر نفس هم محال است.

میگویند لازمه اعاده معدوم همان است که عدم میان خود شیء و خود شیء متخلل شده باشد و تقدم زمانی شیء بر خودش تحقق پیدا کند که امری است محال: