مى‌دانيم كه پس از مرگ تيمور، ميان اولاد تيمور، نفاق و اختلاف رخ داد و تنها تيموريان هند بودند كه شالوده سلطنتى بزرگ در هند ريختند و بيش از سه قرن سلطنت كردند و در واقع، ترقى زبان و ادب فارسى در عهد بابر، يكى از نوادگان تيمور، آغاز گرديد و هندوستان، مركز بزرگ ادب فارسى گرديد و از جهاتى بر ايران آن روزگاران، برترى يافت.

در دوره سلطنت اينان، زبان فارسى، در هند پيشرفت كرد تا آنكه استعمار انگليس بساط اين سلسله را برچيد و كوشيد تا زبان انگليسى را جانشين زبان فارسى كند.

تيمور خونخوار سنگدل در سال ٨٠٠ هجرى با لشكرى انبوه به سوى هندوستان تاخت و بسيارى از مردم بى‌گناه هند را از دم تيغ گذراند و با غنائم فراوان، مراجعت كرد، جانشينان اين مرد خونخوار، همچون ميرزا شاهرخ، پسر تيمور، در خراسان و ماوراء النهر حكمرانى كرد و پسر ديگر تيمور يعنى عمر شيخ بهادر، هرات را مركز خود قرار داد. برخى از اين امراء فاضل‌پرور بودند و به ادبيات و شعر فارسى توجه داشتند و دربارشان مركز شعراء و سخنگويان فارسى‌زبان بود، بويژه در روزگار سلطان حسين بايقرا و وزيرش امير عليشير نوائى.

اولاد پسر ديگر تيمور، به نام ميران شاه بر هندوستان دست يافتند و سالهاى دراز، در آن كشور پهناور، حكمرانى كردند و ادبيات فارسى در زمان اين خاندان به منتهى درجه كمال رسيد و مردم سرزمين پهناور شبه‌قاره پروانه‌وار گرد شمع ادب‌