در قلمرو بلاغت - علوى مقدم، محمد - الصفحة ٤٤٠
[١٨] - بحر- مستعار منه است و حوادث روزگار- مستعار له پهناور ملايم مستعار منه است.
[١٩] - ر ك: ص ١٧ عيار الشعر، محمد بن احمد بن طباطبا علوى، تحقيق و تعليق از: دكتر طه الحاجرى و دكتر محمد زغلول سلام، قاهره، ١٩٥٦ م.
[٢٠] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٣٨ س ٣.
[٢١] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٣٢٢.
[٢٢] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٤٣٩ س ١٩.
[٢٣] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ١٥٠ س ١.
[٢٤] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ١٥٠ س ١٤.
[٢٥] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ١٥٠ س ١٠.
[٢٦] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٥٠٢ از سطر ٧ به بعد.
[٢٧] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٦٤ س ١٣.
[٢٨] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٤٥، س ٢٤ و ٢٥.
[٢٩] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ١٤٠ س ٤.
[٣٠] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ١٤٠ س ٧.
[٣١] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٥٢ سطر ١٢.
[٣٢] - ر ك: عيار الشعر ص ١٦.
[٣٣] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٦٤ س ١٥. بر وزن مفعول فاعلاتن مفاعيلان.
[٣٤] - و القمر قدّرناه منازل حتى عاد كالعرجون القديم.
[٣٥] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٣٠٩ س ٩.
[٣٦] - ر ك: ديوان ناصر خسرو ص ٣٨ سطر ١٥ و ١٦.
[٣٧] - وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى، وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى.
[٣٨] - لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ، تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ.
[٣٩] - به نقل از: البلاغة تطور و تاريخ، دكتر شوقى ضيف، دار المعارف مصر، ١٩٦٥ م. صفحات ١١٤ و ١١٥.
[٤٠] - ر ك: ص ٣٥ دلائل الاعجاز.
[٤١] - ر ك: البلاغة تطوّر و تاريخ ص ١١٩.
[٤٢] - ر ك: دلائل الاعجاز از ص ٤٠ تا ص ٤٤.
[٤٣] - ر ك: دلائل الاعجاز ص ٤٤.
[٤٤] - ر ك: ص ١٠ العمدة فى محاسن الشعر و آدابه و نقده، ابو على الحسن بن رشيق القيروانى، حواشى و تحقيق از: محمد محيى الدين عبد الحميد، مصر، چاپ دوم ١٣٧٤ ه. ق ١٩٥٥ م.
[٤٥] - ر ك: العمدة ص ١١٩.
[٤٦] - نسيب (م. ع) تشبيب در شعر و غزل. نسب الشاعر بالمرأة نسبا و نسيبا و منسبة» تشبيب كرد بدان زن در شعر و غزل گفت و صفت جمال وى نمود. فرهنگ نفيسى.