تأليف منشورى سمرقندى از شعراى دربار محمود غزنوى‌ ٧٤ و غاية العروضين ابو الحسن على بهرامى سرخسى از شاعران دوره غزنوى و كنز القافيه، كه متأسّفانه اثرى از آنها نمانده است.

بعد از ترجمان البلاغه رادويانى كتاب حدائق السحر فى دقايق الشعر رشيد الدين وطواط است كه در سالهاى (٥٥١- ٥٥٢) ه. ق تأليف شده است.

پس از آندو، كتاب المعجم فى معايير اشعار العجم است كه در اوائل قرن هفتم هجرى حدود سال ٦٣٠ ه به وسيله شمس الدين محمّد بن قيس رازى نوشته شده است.

در قرن هفتم كتاب ديگرى به نام معيار الاشعار به وسيله خواجه نصير طوسى در عروض فارسى تأليف شده است. مدارج البلاغه تأليف رضا قليخان هدايت در موضوعات علم بديع نوشته شده است.

بعدها كتب ديگرى نيز مانند: ابدع البدايع شمس العلماى گركانى و درر الأدب حسام العلماء آق اولى و دره نجفى نجفعلى ميرزا آقا سردار كه در آن مسائل علم عروض و بديع فارسى مورد بحث قرار گرفته، نوشته شده است.

هنجار گفتار سيّد نصر اللّه تقوى. معالم البلاغه استاد خليل رجائى. صناعات ادبى استاد همائى. نقد معانى غلامحسين آهنى. فن بديع رضا دائى. جواد، روش گفتار زاهدى همه از كتبى است كه اخيرا نوشته شده است.

و بايد گفت متأسّفانه فارسى‌نويسان ابداع و ابتكارى در علوم بلاغى نكرده‌اند بلكه تعاريف خود را مستقيما از كتب معتبر عربى اقتباس و گه‌گاه شعرى را بعنوان شاهد مثال ذكر كرده‌اند. ولى بسيارى از عربى‌نويسان كتب بلاغى در اصل ايرانى بوده‌اند.