ابو هلال عسكرى‌ ٤٩، اعتقاد دارد كه: نخستين شرطى كه نويسنده بايد در نامه خود رعايت كند، اينست كه در مكتوب، نويسنده بايد مكانت و مرتبه طرف خطاب را رعايت كند و براى هركس بفراخور درك او، سخن بگويد و براى توضيح گفته خويش، نوشته پيامبر اكرم را به پادشاه ايران و مردم آن سامان، مثال مى‌آورد كه پيامبر، سخن خود را براى بهتر فهميدن خواننده، در نهايت اختصار و سادگى بيان كرده و مى‌نويسد: در نامه حضرت پيامبر به خسرو پرويز- پادشاه ايران- به علت اين‌كه مخاطب، غير عرب است، نامه در نهايت سادگى است تا كه مخاطب خوب بفهمد و نكته مبهمى برايش نماند نامه پيامبر به خسرو پرويز چنين است: «من محمد رسول اللّه الى كسرى ابرويز، عظيم فارس، سلام على من اتّبع الهدى، و آمن باللّه و رسوله، فادعوك بداعية اللّه، فانّى انا رسول اللّه الى الخلق كافّة لينذر من كان حيّا و يحق الكافرين. فاسلم تسلم، فإن ابيت فاثم المجوس عليك» ٥٠ كه عبارات اين نامه به سبب اين‌كه شخص مورد خطاب، عرب نيست، بسادگى نوشته شده است، ليكن چون پيامبر به طايفه‌اى از عرب، نامه مى‌نويسد، فخامت كلمات و سنگينى الفاظ را رعايت مى‌كند و به «واثل بن حجر حضرمى» مى‌نويسد ٥١: «من محمد رسول اللّه الى الاقيال العباهلة «