وى ضمن اينكه براى تكرار از اشعار شعرا، نمونه‌هائى ذكر كرده، مثالهائى نيز از تكرار در آيات قرآنى را هم آورده و هدف تكرار در آيات را تهويل و ترسانيدن و انكار و توبيخ و استبعاد، دانسته است‌ ٦٤.

جلال الدين سيوطى، متوفّى به سال ٩١١ هجرى، تكرار امثال قرآنى و تكرار قصص قرآنى را از بلاغت دانسته و اين ويژگى را خاصّ بلغاء. و گفته است‌ ٦٥: «انّ فى كلّ موضع زيادة شى‌ء لم يذكر فى الذى قبله، او إبدال كلمة ... و هذه عادة البلغاء» و نيز سيوطى، افزوده است كه بيان يك مطلب به اسلوب متفاوت، از فصاحت است‌ «*» و اصولا چون هدف اصلى از قصص قرآنى به گفته سيوطى، پند گرفتن است و مى‌تواند اين قصص، اندرزى باشد براى آنان كه پيامبران را تكذيب كردند و سرانجام نابود شدند و در واقع، بيان قصص قرآنى براى تنبّه كافران است، بنابراين هرچه تكرار شود، در جذب نفوس مؤثّرتر خواهد بود و به قول سيوطى در جلد يكم ص ٣٤٩ كتاب «معترك الأقران»: «إنّ قصص الانبياء انّما كرّرت لانّ المقصود بها، إفادة اهلاك من كذّبوا رسلهم ...».

سيوطى، تكرار را از محاسن فصاحت دانسته و عبارت «إنّ الكلام اذا تكرّر تقرّر» را در باب تكرار، بيان كرده و يكى از فوائد تكرار را خوب جايگزين شدن كلام دانسته و گفته است در آيه‌هاى ٣٨ و ٣٩ سوره الغافر (٤٠) كه قرآن گفته است: «وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ. يا قَوْمِ إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ». و مناداى «يا قوم» تكرار شده، براى زيادتى تنبيه است تا سخن گوينده بهتر درك شود. و چنانچه سخن طولانى شود، براى عدم تناسى و فراموش نشدن و تازگى داشتن و يادآورى، مطلب دوباره تكرار مى‌شود

إنّ امرءا دامت مواثيق عهده‌

على مثل هذا انّه لكريم‌