٤- از فعل نهى‌ «وَ لا تَنازَعُوا ...»، اجتناب از تشتّت و پراكندگى و اختلاف، اختلافى كه منشأ آن هواهاى نفسانى و سرچشمه آن حبّ ذات و حطام دنياوى است، اختلافى كه نيرو و قدرت و شوكت و عظمت مسلمانان را از ميان مى‌برد. ٤٣

خداى بزرگ، براى اينكه مسأله وحدت را بيشتر مركوز ذهن مسلمانها كند و آنان را از تفرقه و تشتّت نهى كند، در آيه ١٥٩ سوره انعام نيز گفته است:

«إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْ‌ءٍ ..» «*».

در واقع، خداى بزرگ در اين آيه گفته است: آنان كه تفرقه ايجاد كنند، راهشان از راه پيامبر جداست، راه اينان از راه امّت پيامبر جدا مى‌شود، زيرا اينان بدعتهايى در دين گذاشته‌اند و به دين پيرايه‌ها بسته‌اند كه‌ «لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْ‌ءٍ» يعنى راه تو اى پيامبر از آنان جداست؛ بقول سيد قطب:

«انّ دينه هو الاسلام و شريعته هى الّتى فى كتاب اللّه ...».

و اين، راهى است كه نبايد در آن، پراكندگى باشد.

خداى بزرگ، آيه مورد بحث را دنبال دستورات دهگانه آيه‌هاى پيشين‌ «**» گفته، و در پايان دستورات دهگانه آورده است كه:

«وَ أَنَّ هذا صِراطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ، فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ...»- آيه ١٥٣ سوره انعام.

در واقع، خداوند، پيروى از صراط مستقيم را فرمان داده و انسانها را از هرگونه نفاق و اختلاف برحذر داشته است و سرانجام براى تأكيد بيشتر، آيه مورد بحث را ذكر كرده و كسانى كه تفرقه‌انداز هستند و از شخص يا مكتب ديگرى به جز مكتب توحيد

(*) يعنى: آنان كه دين را پراكندند (تفرقه ايجاد كردند) و در آن فرقه‌فرقه شدند، چشم از آنها بپوش، زيرا چنين كسان به كار تو نيايند، ترا با ايشان سر و كارى نباشد ...

(**) آيه‌هاى ١٥١ و ١٥٢ سوره انعام.