«قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ.»

سوره زمر/ ٥٣

كه به قول قرطبى‌ ١٣ «و قال على بن ابى طالب: ما فى القرآن آية اوسع من هذه الآية» شمول و گستردگى اين آيه به حدى است كه امام على عليه السّلام گفته است: در تمام قرآن آيه‌اى، وسيع‌تر (از لحاظ شمول رحمت) از اين آيه، نيست. زيرا چنانچه به كلمات موجود در اين آيه بدقت بنگريم به اعجاز كلمات پى خواهيم برد بويژه كه در بخش پايانى قرآن گفته است‌ «إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً» و جمله را با حرف تأكيد «انّ» آغاز كرده و سپس كلمه «الذنوب» كه جمع محلّ به الف و لام آمده است و افاده عموم مى‌كند و آنگاه كلمه «جميعا» هم به عنوان تأكيد آمده و در پايان هم دو كلمه «غفور» و «رحيم» كه از اوصاف اميدبخش است آورده شده است. بنابراين جايى براى يأس و نااميدى نخواهد بود ١٤.

اقبال فرمان خدايى را درباره فرا گرفتن دانش و خواندن و نوشتن كه خدا، در قرآن مجيد نيز بدان دستور داده، چنين در شعر گنجانده است:

حرف «اقرأ» حق به ما تعليم كرد

رزق خويش از دست ما تقسيم كرد.