عدالت‌ ٢ در لغت به معناى دادكردن، دادگر بودن، انصاف داشتن، داد دادن است و چنانچه اسم مصدر باشد، به معناى دادگرى و انصاف است و در اصطلاح، نهادن هرچيزى است به جاى خود، حدّ متوسّط ميان افراط و تفريط در هريك از قوى و حدّ اعتدال در هرچيز مى‌باشد.

«العدالة فى اللغة، الاستقامة و فى الشريعة عبارة عن الاستقامة على طريق الحقّ بالإجتناب عمّا هو محظور دينه».

«العدل عبارة عن الامر المتوسّط بين طرفى الإفراط و التفريط، و فى اصطلاح الفقهاء من اجتنب الكبائر و لم يصرّ على الصغائر و غلب صوابه و اجتنب الافعال الخسيسة كالاكل فى الطريق و البول. و قيل: العدل مصدر بمعنى العدالة و هو الاعتدال و الاستقامة و هو الميل الى الحقّ» «*».

(*) سيّد شريف على بن محمد جرجانى، كتاب التعريفات، مصر، الطبعة الاولى ١٣٠٦ هجرى، چاپ سنگى، افست تهران ص ٦٣.

ابن منظور (جمال الدين محمد بن مكرم بن منظور) در جلد يازدهم كتاب لسان العرب، چاپ بيروت (١٥ جلدى) ذيل كلمه «عدل» چنين نوشته است:

«عدل الحاكم فى الحكم يعدل عدلا و هو عادل من قوم عدول»-