نامگذارى كتاب به «ترجمان البلاغة» از اين جهت باشد كه همان‌طور كه خود مى‌گويد «*»: «... و اجناس بلاغت را از تازى به پارسى آرم ...» قصد داشته، چيزى از بلاغت عربى، ترجمه كند.

رادويانى، دنبال هرسرفصل، كه به عربى است، به زبان فارسى، آن فن را تعريف مى‌كند و معناى اصطلاح را به جمله‌اى يا جمله‌هايى، بيان مى‌كند و بحث تحليلى نمى‌كند.

رويهم‌رفته، رادويانى در تعريفات كتاب خود، از كتاب «محاسن الكلام» مرغينانى استفاده كرده و ادعا نكرده است كه درين كار مبتكر است، در حالى كه رشيد الدين وطواط، نويسنده كتاب «حدائق السحر فى دقائق الشعر» با اين‌كه مثال‌هائى آورده كه در «ترجمان البلاغه» هم هست و در بيشتر تعريف‌ها هم از آن كتاب استفاده كرده، مع ذلك منكر شده و ادعا كرده كه‌ «**» «... شواهد آن كتاب را بس ناخوش ديدم ...» و كتاب «حدائق السحر» در نهايت كمال و زيبائى است و اصولا سخنى از اين‌كه برخى از مطالب را از كتاب «ترجمان البلاغة» اقتباس كرده، نياورده است، در صورتى كه رادويانى با آن‌كه، براى نخستين‌بار، به زبان فارسى، تأليفى در فنون بلاغى نوشته و مثالها را با كوشش خود، گرد آورده است، مع ذلك، از كتاب «محاسن الكلام» مرغينانى كه از او پيروى كرده است، نام مى‌برد.

٢- حدائق السحر فى دقائق الشعر

مؤلف كتاب، رشيد الدين محمد عمرى كاتب بلخى معروف به: وطواط، متوفّى به سال ٥٧٣ هجرى است كه كتاب را در عهد ايل ارسلان (٥٥١- ٥٦٨ ه) تأليف كرده است‌ «