اگر مردم مسلمان با يكديگر متّحد باشند و مربوط و متفق، عقايد آنان هم به يكديگر نزديك خواهد بود و چون با يكديگر متحد نباشند، اين پراكندگى موجب اختلاف عقيده مى‌شود و نتيجه آن دودستگى و پراكندگى است، ٣٥ اينست كه قرآن گفته است:

«وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا ...».

در آيه ١٠١ همين سوره هم كه خدا گفته است: «وَ كَيْفَ تَكْفُرُونَ وَ أَنْتُمْ تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ آياتُ اللَّهِ وَ فِيكُمْ رَسُولُهُ وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» «*» باز همان مطلب و اعتصام و چنگ زدن به رشته خدا و «حبل اللّه» تأكيد شده و مى‌توان گفت كه منظور از «حبل اللّه» مجموعا كتاب خدا و رسول خداست، زيرا مرجع همه، يك چيز است كه خدا باشد:

«... وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ...». «**»

اكنون بحث خود را درباره آيه ٤٧ سوره انفال آغاز مى‌كنيم تا معلوم شود كه خداى بزرگ در اين آيه چگونه مسلمانها را به «وحدت» فراخوانده است:

«وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ ...».

در آيه پيش از اين آيه، خداى بزرگ، مؤمنان را مورد خطاب قرار داده و نداى‌ «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ.» ٣٦ را در برابر فوجى از دشمن، سر داده و گفته است در برابر اينان پايدارى كنيد. خداى بزرگ، عامل ثبات را به وسيله فعل امر «اثبتوا» بيان كرده و اين ثبات را عامل پيروزى دانسته و بلافاصله عامل «اخلاص» را با جمله‌ «وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً» بيان كرده است.

به عبارت ديگر، خدا براى پيروزى در جهاد، علاوه بر عامل «ثبات» عامل «اخلاص» را نيز گفته است. عامل اخلاص در جهاد، به وسيله‌ «وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً» «