ياقوت به نقل از حمزه اصفهانى مى‌گويد كه: عبد اللّه بن معتز از ابن طباطبا بخوبى اسم مى‌برده و اعتقادش اين بوده كه او بر ديگر شاعران مقدم است. در برابر، ابن طباطبا هم به ملاقات ابن معتز و شنيدن اشعار او بسيار مشتاق بوده ولى چون از اصفهان بيرون نمى‌آمده و در آن شهر مقيم بوده، به ديدار ابن معتز نائل نشده اما سرانجام در اواخر عمر به شعر ابن معتز دسترسى پيدا مى‌كند و از اشعار ابن معتز ١٨٧ بيت را كه از ديگر اشعار او برتر است برمى‌گزيند ١١.

مرزبانى هم، ابن طباطبا را از بزرگان ادب مى‌داند و معتقد است كه وى در شعر و ادب كتابهايى نوشته است و بيشتر اشعارش در غزل است‌ ١٢.

صفدى هم، پس از آنكه همان مطالب ياقوت را درباره ابن طباطبا نقل مى‌كند و او را شاعر مفلق و عالم محقق مى‌داند، قصيده ٣٩ بيتى او را كه در آن دو حرف راء و كاف وجود ندارد و آغازش اين است:

يا سيّدا و انت له السادات‌

و تتابعت فى فعله الحسنات‌