چون ساختن مسجد «قبا» براساس تقوا، ساخته شده بود و براى خشنودى خدا بود و ساختن مسجد «ضرار» براساس فريب و اغفال مسلمانان، از اين لحاظ گوئيا پايه‌هاى اين مسجد و بنيان آن، بر لب پرتگاهى بوده است كه فرو خواهد ريخت و آنان را به پرتگاه سقوط خواهد انداخت.

سيّد شريف رضى در بحث از آيه: «... مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ...» «» آيه ١١٧/ توبه گفته است‌ ٥٧: اين آيه، استعاره‌ايست؛ زيرا معناى حقيقى «زيغ» إعوجاج است و كجى. و در اين جا، حالت درونى و روانى آنان كه از شدّت ترس، نزديك بوده خود را ببازند، تشبيه شده به موجود محسوسى كه پس از استقامت و راستى به كجى گرايد و بعد از ثبات و استوارى، منحرف شود. سيّد شريف رضى، آيه بعدى را براى اثبات گفته خود دليل آورده، كه قرآن گفته است: «.. حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ ...» «**» آيه ١١٨/ توبه. و افزوده است كه اين نيز، استعاره است؛ زيرا در واقع اين گفتار نيز تشبيه معقول است به محسوس؛ زيرا توصيف نفس به تنگى و گشادگى، بطور حقيقت نيست بلكه مجازى است‌ ٥٨.

سيّد شريف رضى، در بحث از آيه: «... حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها ...» آيه ٢٤/ يونس.

و درباره بخش ديگر از همين آيه‌ «... فَجَعَلْناها حَصِيداً ...» نوشته است‌ ٥٩:

در اين آيه، استعاره‌اى بس زيبا وجود دارد؛ زيرا «زخرف» در لغت به معناى زيور و زينت و رنگهاى فرح‌افزا و بهجت‌زا مى‌باشد.

(*) يعنى: آيا آن كس كه بناى كار خويش را بر ترس از خدا و تقوا و رضاى او، پايه نهاده، بهتر است يا آن‌كه، بناى كار خود را بر لب سيل‌گاهى بنا نهاده فرو ريختنى است و به آن، در آتش سقوط كند ...

() يعنى: ... پس از آنكه نزديك بود دلهاى گروهى از آنان بگردد.

(**) يعنى: وقتى كه روى زمين با همه فراخنائيش، بر آنان تنگ شد و از خويش به تنگ آمدند ...