بهرحال، خداى بزرگ، مسلمانان را به وحدت و يگانگى و اتّحاد و همبستگى فرمان داده و آنان، را از تفرّق ناشى از اختلاف دينى، نهى كرده و گفته است كه به اسلام و قرآن متمسّك شويد.

نكته قابل توجّه آنكه، خداى بزرگ در اين آيه مورد بحث، كلمه «نعمت» را كه منظور «اتّحاد» است دو بار بكار برده و گفته است:

«... وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً ...» «*»

با اين تكرار كلمه «نعمت» كه همان اتّحاد است، خداوند خواسته است اهميّت اتّفاق و برادرى و وحدت و اتّحاد را به مسلمانان بفهماند. ٣٢

در آيه مورد بحث، خدا همه مسلمانان را به تمسّك جستن و چنگ زدن به كتاب الهى و سنّت پيامبر اكرم دعوت كرده و به قول علّامه مرحوم طباطبائى:

(**) حديث را احمد و مسلم، از قول نعمان بن بشير روايت كرده‌اند.

(*) اخوان، جمع اخ است و بيشتر در مورد دوستى به «اخوان» جمع بسته مى‌شود. آلوسى، از قول سيوطى نقل كرده كه:

«الاخ فى النّسب، جمعه اخوه و فى الصّداقة اخوان.».

ر ك: روح المعانى، ج ٢، ص ١٩

شيخ طوسى نوشته است: اخ از آن جهت اخ گويند، لانّ مقصده مقصد اخيه.

يقولون: يتوخى فلان شأن فلان، اى يقصده فى سيره.

و يقولون: خذ على هذا الوخى، اى على هذا القصد.

ر. ك التبيان، ج ٢، ص ٥٤٥ و ٥٤٦.