براى آن احترام خاصّى قائل است، به شخص خاصى و خاندان ويژه‌اى تعلّق ندارد و از آن دولت مخصوصى، نيست‌ «جَعَلَ اللَّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرامَ قِياماً لِلنَّاسِ ...» سوره مائده/ ٩٨.

كسى جز خدا، مالك آن نمى‌باشد، متعلّق به همه مردم است‌ «... جَعَلْناهُ لِلنَّاسِ سَواءً الْعاكِفُ فِيهِ وَ الْبادِ ...» سوره حج/ ٢٥.

همه مردم در آن خانه حق دارند، هيچ‌كس نمى‌تواند، ديگرى را مانع شود؛ زيرا اين خانه، «... مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً ...» سوره بقره/ ١٢٥.

مى‌باشد و مركز أمن و مرجع امر دين براى همه مردم است؛ زيرا كلمه «الناس» يعنى همه مردم و نه فقط عربها. اين خانه «مثابة للناس» است يعنى محل رجوع همه مردم، مرجع براى همه انسانهاست.

مسلمانها از اين مجمع سالانه كه فرصت بسيار مناسبى است براى ايجاد روابط دوستى و برادرى، بايد حداكثر استفاده را ببرند و أهداف مشترك توجيه شود و معارف مبادله گردد، روابط مختلف فرهنگى و تجارى ايجاد گردد.

و به قول سيد قطب‌ ١٠ از جمله «مثابة للناس» چنين استنباط مى‌شود كه خداى بزرگ، بيت اللّه را براى همه مردم (- ناس) محلّ عبادت قرار داده كه در آن‌جا، به خدا رو كنند و به‌تدريج از خودپرستى و سودجويى و برترى‌طلبى، به درآيند و با انديشه‌هاى بلند ابراهيم آشنا شوند.

آنان كه به نام وارثان ابراهيم، روى اين خانه دست گذاشته‌اند، بايد بدانند كه اين خانه نمازگاه و پناهگاه همه مردم است و ويژه گروه و طايفه خاصّى نيست و وارثان حق ندارند كه ديگران را از ورود بدان، بازدارند زيرا اين خانه، بيت اللّه است و نه «بيت احد من الناس» ١١.

نكته جالب توجّه اينكه، از آيه، بعدى‌ [وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً ...] سوره بقره/ ١٢٦.

چنين استنباط مى‌كنيم كه وراثت خانه بايد بافضيلت‌ ١٢ و نيكوكارى همراه باشد؛ زيرا ابراهيم پس از درخواست‌ «رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً ...» دعا و درخواست ديگرى از خدا دارد و از خداوند مى‌خواهد كه: «... وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ‌