دسوقى، در بحث از نكره كه گاه براى فرديّت است و گاه بر نوعيّت دلالت مى‌كند، در ضمن بحث از آيه ٢٠ سوره قصص (٢٨) «وَ جاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعى‌ قالَ يا مُوسى‌ ...» كه گفته است يعنى: «جاء رجل واحد» و نه «رجلان و رجال» و منظور هم رجل مؤمن از خاندان فرعون است، علاوه بر مسائل بلاغى به موضوعات جغرافيايى هم پرداخته و گفته است: «... من اقصى المدينة اى من آخرها و المراد بالمدينة مدينة فرعون ...» مى‌باشد كه هم‌اكنون خراب شده و در ناحيه جيزه (مصر) بوده است‌ ١١.

دسوقى، در ضمن بحث از مسائل بلاغى به حوادث تاريخى و شرح‌حال شاعران، اشارتى كرده است مثلا آنجا كه از استعاره مكنيّه و شعر ابو ذؤيب هذلى كه پنج فرزندش در يك سال، هلاك شدند و ابو ذؤيب مرثيه‌

امن المنون و ريبها تتوجّع‌

و الدهر ليس بمعتب من يجزع‌

.............

اودى نبىّ فاعقبونى حسرة

عند الرقاد و عبرة لا تقلع‌

.............

و لقد حرصت بأن ادافع عنهم‌

و اذا المنيّة اقبلت لا تدفع‌

و اذا المنيّة انشبت اظفارها

الفيت كلّ تميمة لا تنفع‌

و تجلّدى للشامتين اريهم‌

انّى لريب الدهر لا اتضعضع‌