پس در واقع‌ «لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذىً» يعنى: «لن يضرّوكم إلّا ضررا يسيرا» در واقع گفته است: زيان ريشه‌دار نيست تا در اصل دعوت اسلام اثر كند، بلكه زيان اندكى است كه از ميان خواهد رفت.

در بحث از آيه: «وَ سارِعُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ». آيه ١٣٣/ آل عمران.

يعنى: و بشتابيد به سوى مغفرت و آمرزش پروردگار خود و بهشتى كه وسعت آن به اندازه آسمانها و زمين است و براى متّقيان، آماده شده است.

سيّد شريف رضى نوشته است‌ ٤٧: اوّلا تعبير قرآن مجيد كه در آيه مزبور، فرمانبردارى را به صورت حسّى درآورده و آن‌را همچون، مسابقه‌اى براى رسيدن به هدف فرض كرده و كلمه «سارعوا» بكار برده، بسيار جالب است و تعبيرى است بس لطيف.

و معناى «عرض» بدون طول، در اين آيه يعنى وسعت و فراخى و گنجايش؛ زيرا عرض در زبان عربى چند معنى دارد كه يكى از معانى آن: جيش است و سپاه و معناى ديگر عرض يعنى خلاف طول و معناى سوم: السعة، مى‌باشد و گفتار خدا كه گفته است: «... وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ ...» يعنى: سعتها. و منظور اصلى، در آيه مورد بحث، از عريض بودن بهشت توصيفى است به وسعت و فراخنائى و مبالغه در آن.

در بحث از آيه‌ «وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ». آيه ١٤٣/ آل عمران.

يعنى: شما مردمى بوديد كه پيش از جنگ، آرزوى مرگ مى‌كرديد و اكنون كه آرزوى خود را مى‌يابيد و آن‌را مى‌بينيد، در حالى هستيد كه به آن نگاه مى‌كنيد [يعنى حاضر هستند به آن تن در دهيد].

سيّد شريف رضى، در پاسخ آنان كه گفته‌اند: معناى رؤيت موت، چيست؟ و موت از چيزهايى نيست كه با چشم ديده شود! نوشته است‌ ٤٨.

بايد دانست كه اين آيه، استعاره است؛ زيرا مرگ، قابل ديدن نيست بلكه مقصود، رؤيت موجبات و علل و اسباب مرگ است و نه خود موت، و اطلاق رؤيت و ديدن بر اين اسباب و علل صحيح است و مى‌توان، ميدان جنگ و حملات پياپى‌