بحث انتقادى او درباره سجع چنين است: برخى سجع را ستوده‌اند و خوب دانسته و بعضى هم سجع در سخن را ناپسند دانسته و گفته‌اند كه سجع تكلّف ايجاد مى‌كند و چه‌بسا كه گوينده را از هدف اصليش بازدارد و لفظى را به مناسبت سجع در غير مورد به كار برد. ولى كلاعى خود عقيده دارد همان‌طورى كه وزن و قافيه در نظم، تكلّف ايجاد نمى‌كند، سجع هم در نثر تكلّف و تصنّع ايجاد نمى‌كند.

كلاعى، سجع را به سه قسم منقسم ساخته است:

١- سجعى كه جزء دوّم عبارت مسجّع، از جزء اوّل كامل‌تر است.

٢- سجعى كه جزء اوّل و قرينه نخستين سجع، طولانى‌تر از قرينه دوّم است.

٣- سجعى كه دو جزء اوّل و دوّم به يك اندازه است.

كلاعى در كتاب خود يك نوع سجع ديگر هم آورده و آن سجعى است كه در عبارت بيش از دو جزء مسجع وجود دارد و آن‌را سجع مكرّر و يا سجع اندر سجع ناميده و به طريقى كه جزء اوّل از جزء دوّم كوتاه‌تر و جزء دوّم از جزء سوّم كوتاه‌تر است.

كلاعى، آخرين فصل كتاب‌ ٨٥ را به «قوانين كتابت و آداب و مقرّرات آن» اختصاص داده و در آن فصل، برخى از چيزهايى را كه براى نويسنده، ضرورت دارد، بيان كرده و نيز بعضى از چيزهاى پسنديده و مستحبّ را كه براى كاتب لازم است، ذكر كرده و مثلا گفته است: «كاف» خطاب در موردى به كار مى‌رود كه مخاطب از