«هو الواحد و هو الاحد لاختصاصه بالأحدّية»، و غير از خدا كسى به احدّيت توصيف نمى‌شود و نمى‌توان گفت: «رجل احد». تنها در مورد اعداد گفته مى‌شود: احد و عشرون. واحد و عشرون. احد براى نفى «ما يذكر» نيز بكار مى‌رود و مثلا مى‌گوييم: «ما قام احد».

مونّث كلمه «احد»، احدى مى‌باشد و استعمال آن، با كلمه ديگر مجاز است، همچون: احدى عشرة.

ثغلب هم گفته است: «ليس لاحد جمع.» و آحاد، احتمالا، جمع واحد است، مثل شاهد و اشهاد.

احد، براى مذكر و مؤنث يكسان بكار مى‌رود:

«يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ ...». سوره احزاب [٣٣] ، آيه ٣٢.

براى آگاهى بيشتر رجوع شود به:

الف- احمد بن محمد بن على مقرى فيّومى، متوفّاى ٧٧٠ ه، المصباح المنير فى غريب شرح الكبير، للرافعى، الطبعة السابعة، ١٩٢٨ م، قاهره مطبعة الاميرية، ص ٨٩٤ تا ٨٩٦، ذيل كلمه «وحد».

ب- ابو القاسم حسين بن محمد معروف به راغب اصفهانى، متّوفى به سال ٥٠٢ هجرى، المفردات فى غريب القرآن، تحقيق و ضبط از محمد سيّد كيلانى، مكتبة المرتضوية، طهران، بدون تاريخ چاپ، ٥١٤.

[٢] - به نقل از دكتر محمد محمود حجازى، الوحدة الموضوعية فى القرآن الكريم، چاپ دار الكتب الحديثة، مصر، ١٣٩٠ ه- ١٩٧٠ م، ص ٣٢.

[٣] - سوره حجرات [٤٩] ، آيه ١٠.

[٤] - سوره آل عمران [٣] ، آيه ١٠٥.

[٥] - بخشى از آيه ١٣٦ سوره بقره است. تمام آيه چنين است:-