براى غايب و هدف است برخلاف لام در «لِيَزْدادُوا إِثْماً» كه نتيجه و عاقبت را در بر مى‌گيرد و آن، زيادى إثم است و گناه، مانند لام در آيه ٨/ سوره قصص‌ «فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً ...»

يعنى: اهل بيت فرعون، موسى را از دريا برگرفت تا سرانجام دشمن آنها گردد ...

البته آنان موسى را براى اين هدف- دشمن بودن- از آب برنگرفتند، امّا نتيجه كار چنين بود. اينست كه مى‌گويند: اين لام، لام عاقبت است و نه لام غايت.

و نيز بايد دانست كه آيات متشابه قرآن مجيد را بايد با آيات محكمات، حل كنيم مثلا در همين مورد، بايد گفت كه ما در آيات ديگر فراوان مى‌خوانيم:

«إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ ...» آيه ٩٠/ نحل‌

پس چگونه امكان دارد كه خدا كافران را، مهلت بدهد تا كه گناه بيشترى مرتكب شوند با توجّه به اينكه در بخش پايانى آيه مورد بحث (آيه ١٨٧/ آل عمران) قرآن مجيد از عقوبت سخن گفته و عبارت‌ «وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ» را آورده است.

خلاصه اينكه، إشكال وقتى است كه «لام» در «لِيَزْدادُوا إِثْماً» لام علّت و هدف باشد نه لام عاقبت و نتيجه. و معناى آيه در واقع، چنين است:

«... به آنان مهلت مى‌دهيم؛ زيرا كه سرانجام و عاقبت آنان، اينست.

و در اشعار شاعران عرب نيز لام عاقبت، فراوان بكار رفته است:

اموالنا لذوى الميراث نجمعها

و دورنا لخراب الدهر نبنيها