موسى به ساحران گفت: «أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ» كه منظور اصلى تحدّى و مبارزه‌طلبى است؛ ساحران نيز حبال و عصاهاى خود را انداختند «و قيل انهم جعلوا فيها زيبقا و طرحوها فى الشمس» و چون در آفتاب گرم شد زيبق به حركت درآمد «لانه اذا حمى من شأنه ان يصعد فتحرك لذلك الحبال و العصى، فظن الناظرون انها تتحرك.»

جمله‌ «إِنَّا لَنَحْنُ الْغالِبُونَ» با حرف تأكيد «انّ» و لام ابتداء كه از ادوات تأكيد است آمده است.

ساحران نه‌تنها ساجد شدند و به زمين افتادند بلكه گفتند: «آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِينَ» كه تمام مخلوقات آفريده اويند، آن آفريدگارى كه ربّ موسى و هارون نيز هست.

اختصاص دادن به رب موسى و هارون و ذكر آيه‌ «رَبِّ مُوسى‌ وَ هارُونَ» پس از آيه‌ «قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِينَ» از اين جهت است كه رفع ابهام و ترديد بشود؛ جمله «نحن الغالبون» در آيه ١١٤ سوره اعراف نيز چنين آمده است:

«وَ جاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قالُوا إِنَّ لَنا لَأَجْراً إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغالِبِينَ» در اين آيه خداوند گفته است: ساحران نزد فرعون آمدند و گفتند: آيا اگر ما پيروز شويم، اجر و پاداش و جايزه‌اى خواهيم داشت؟

قرطبى، در بحث از آيه مزبور، ذيل كلمه «لأجرا» نوشته است‌ ٧: اى جائزة و مالا و كلمه «اجر» چون به صورت نكره آمده است؛ در اين مورد اجر و پاداش مهم و فوق العاده از آن، استنباط مى‌شود.

داستان موسى و فرعون و ساحران در آيات ١١٣ تا ١٢٢ سوره اعراف نيز هست.

علّامه طباطبائى هم ذيل آيات ٤٢ تا ٤٦ سوره شعراء نوشته است‌ ٨:

حبال: جمع حبل است به معناى طناب و عصىّ جمع عصا. تلقف از مصدر