شاهنامه، سند قوميت ملت ايران است و نسبنامه مردمان اين مرزوبوم كه آنان را به گذشته دور پيوند مى‌دهد و تكيه‌گاه اين مردم را روشن مى‌سازد و شايد كسى بپرسد كه اين گذشته به چه درد انسان امروزى مى‌خورد؟! كه مى‌توان در پاسخ گفت: همان‌طور كه يك فرد احتياج به شخصيت دارد، يك ملت نيز نياز به شخصيت دارد و مى‌خواهد كه نسبنامه خود را بداند.

شاهنامه علاوه بر اين‌كه يك اثر ادبى كم‌نظير است و زيبايى كلام فردوسى فراوان است و تأثير آن در خواننده بسيار، بايد گفت كه در شاهنامه يك سلسله مسائل انسانى و اخلاقى طرح شده كه مى‌تواند براى خواننده سرمشقى باشد و ارزش واقعى شاهنامه هم در همين است كه فردوسى شيوه بهتر زيستن را به انسان‌ها مى‌آموزد بطورى كه فردوسى از طرح داستان‌هاى خود، نيز نتايج اخلاقى به خواننده مى‌دهد كه در حقيقت داستان‌ها و افسانه‌هاى شاهنامه نيز براى عبرت است و بيدارى خواننده و به اصطلاح جنبه رمزى و كنايه‌اى دارد و بقول خود فردوسى:

از او هرچه اندر خورد با خرد

دگر بر ره رمز، معنى برد