سيّد شريف رضى افزوده است‌ ٧٢ كه كلمه «وجوه» در آيات‌ «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ* إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ* وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ* آيات ٢٣ و ٢٤ و ٢٥/ سوره قيامت.

«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ» آيه ٨/ سوره غاشية.

به معناى تمام وجود است و كلّ ذات و نه بعض وجود؛ زيرا بعض نمى‌تواند، ناظر باشد و نمى‌تواند، فاعل باشد. پس منظور از وجوه، ذوات است و نه عضوى از اعضاء.

در باب كيفيّت انتقال از خطاب به غيبت، كه ابتدا گفته شده‌ «يا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ ...» و سپس در آخر آيه گفته شده: «أو نلعنهم» بايد گفت علاوه بر اينكه در آيات قرآنى، مشابه فراوان دارد و آيات فراوانى در قرآن مجيد، هست كه در آنها صنعت «التفات» وجود دارد، در اشعار عرب هم، نظير چنين صنعتى بسيار ديده مى‌شود؛ زيرا در اين صورت كلام بليغ‌تر است و در اذهان و نفوس مؤثّرتر ٧٣.