يعنى: آنان كه اموال يتيمان را به ستمگرى مى‌خورند، در حقيقت آنان، در شكم خود آتش فرو مى‌برند [خوردن اين مال همچون آتشى است كه در شكم خود فرو مى‌برند] و بزودى با آتش گداخته همنشين خواهند شد.

سيّد شريف رضى، نوشته است‌ ٦٤: اين آيه، استعاره است؛ زيرا چون خوردن اموال يتيمان، نارواست، لذا عامل كشاندن خورندگان اموال است به عذاب، و از اين جهت، اين خورندگان اموال به كسانى كه آتش مى‌خورند، تشبيه شده‌اند يعنى مال يتيم كه خورده شود، همچون آتشى است كه برون و درون را مى‌سوزاند و گويى شكم، سوزندگى آن‌را إحساس مى‌كند.

تشبيه زيبايى است؛ زيرا آنان كه مال يتيم را مى‌خورند، در ظاهر بهره‌گيرى و استفاده بردن است، ليكن، چهره واقعى اين خوردنها، همچون آتش سوزانى است.

با اين تصوير زيبا، مى‌خواهد بگويد: كم كسى پيدا مى‌شود كه با دست خود، پاره‌هاى آتش را بردارد و در دهان بگذارد و در واقع، گفته است آن كس كه اموال يتيمان را به ستم مى‌خورد، بدان ماند كه آتش سوزانى را مى‌خورد ٦٥.

در بحث از آيه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى‌ حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ ...» آيه ٤٣/ نساء

يعنى: اى اهل ايمان! در حال مستى به نماز نزديك مشويد تا بدانيد كه چه مى‌گوييد ...

سيّد شريف رضى، گفته است‌ ٦٦:

ممكن است، برخى از اشكال‌تراشان بگويند كه مفهوم ظاهرى اين آيه، اقتضاء مى‌كند كه شخص در حالت مستى، نماز را به تأخير بيندازد و مفهوم ظاهرى آيه، دليلى باشد بر عدم حرمت شراب. كه بايد در جواب اينان گفت:

اين آيه در وسط دو مرحله حرمت شراب قرار دارد؛ زيرا موضوع تحريم مشروبات الكلى، در چند مرحله اجراء شده يكى آن هنگام كه حسّ نفرت مردم را بر ضدّ شراب به آيه ٢١٨ سوره بقره: «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما ...» برانگيخته است.