منظور از فعل «لا تعبد» به صيغه نهى، در آيه مزبور، عبادت به معناى سجده كردن، نيست بلكه منظور اصلى اينست كه گفته شود: «لا تتّبعه» و «لا تطعه» يعنى: از او پيروى مكن و از او اطاعت مكن.

به عبارت ديگر به قول قاضى عبد الجبّار، فعل «لا تعبد» در غير معناى حقيقى خود به كار رفته است، همان‌طورى كه در آيه:

«اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ» ...»

سوره توبه/ ٣١

چنين است و در غير معناى حقيقى خود به كار رفته است.

قاضى عبد الجبّار ذيل بحث از اين آيه نوشته است‌ ٤٠:

«فقال «ص» لم يتّخذوهم اربابا بالعبادة و لكن اطاعوهم فى التحليل و التحريم»

در بحث از آيه:

يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا ...» «**»

سوره نحل/ ٢

كه طاعنان گفته‌اند: انزال روح چه معنى مى‌دهد و در اين‌جا مناسب نيست، قاضى عبد الجبّار گفته است‌ ٤١:

منظور از «روح» در اين آيه، وحى و قرآن است؛ زيرا وحى و قرآن مايه حيات و زندگى انسانهاست و به قول قاضى عبد الجبّار:

(*) يعنى: اى پدر! شيطان را پرستش مكن، كه شيطان نسبت به خداوند رحمن، عصيانگر بود.

(**) يعنى: خدا، فرشتگان و روح را به امر خود بر هركه از بندگان خواهد، مى‌فرستد تا خلق را انذار كنيد ...

[و از شرك و بت‌پرستى بترسانيد].