[١] - عبد اللّه بن المعتّز، «البديع»، افست مكتبة المثنّى بغداد ١٩٦٧ م از روى چاپ كراتشقوفسكى، لنينگراد،/ ٥٨ ابن معتّز نوشته است: «... لانّ البديع اسم موضوع لفنون من الشعر يذكرها الشعراء ...».

[٢] - ابن معتّز در صفحه/ ٥٨ «البديع» نوشته است: «و الفته سنة اربع و سبعين.

[٣] - عبد اللّه بن معتّز، كه كنيه‌اش ابو العباس بوده، دانش فراوانى داشته، شعر هم خوب مى‌سروده است. او در ماه شعبان سال ٢٤٧ هجرى متولّد شده و در سال ٢٩٦ هجرى، پس از عزل مقتدر به وسيله گروهى از سران لشكر، از خلافت، عدّه‌اى با عبد اللّه بن معتّز- با لقب مرتضى- بيعت كردند و او را به دار الخلافة بردند ولى يك روز و يك شب خليفه بود، سرانجام ياران مقتدر بر او شوريدند و در سنّ ٤٨ سالگى، او را خفه كردند.

معروف است كه ابن معتّز، پس از دستگير شدن كه او را به كشتن‌گاه مى‌بردند، اين اشعار را سرود:

« قل للشامتين بنا رويدا

امامكم المصائب و الخطوب‌

هو الدهر الذى لا بدّ من ان‌

يكون اليكم منه ذنوب.»