در اين آيه، تشبيه بليغى وجود دارد؛ زيرا درست است كه در ظاهر، ميراث و ارث، در اين مورد، معنى نمى‌دهد و ارتباط ظاهرى هم، نامفهوم است ولى وصول آن پاكان، به بهشت همچون رسيدن آدمى است به املاكى كه از راه ارث بدو رسيده باشد و زحمتى متحمّل نشده باشد.

قرآن، خواسته است بگويد: نماز رابطه خلق و خالق است و از ويژگيهاى مؤمنان، محافظت بر نماز است و در واقع وسيله بيدارى روح و جان، بنابراين آنان كه در نماز خاشع باشند و از لغو و بيهودگى روبگردانند و زكاة هم بدهند و پاكدامن و عفيف نيز

(*) يعنى: و تو [اى نادان‌] از اين روز سخت در غفلت بودى تا آنكه ما پرده از كارت برانداختيم و چشم بصيرتت بيناتر گرديد.

البته در بحث از اين آيه، بسيارى از مفسران نوشته‌اند: ضمير در «كنت» و «عنك» و «غطاءك» و «بصرك» به كلمه «نفس» برمى‌گردد و در نتيجه كلمات را به صورت «كنت» و «عنك» و «غطاءك» و «بصرك» خوانده‌اند.

براى آگاهى بيشتر رجوع شود به: زمخشرى، الكشاف عن حقائق التنزيل و عيون الاقاويل چاپ بيروت ج ٤ ص ٧ و نيز رجوع شود به: ابى السعود، ارشاد العقل السليم الى مزايا القرآن الكريم، موسوم به تفسير ابى السعود تحقيق محمد عبد اللطيف چاپ مصر، الجزء الثامن ص ١٣٠.

(**) يعنى [آنان كه بر نمازهاشان محافظت دارند- ترجمه آيه قبل‌] چنين كسانى وارث مقام عالى بهشتند.علوى مقدم، محمد، در قلمرو بلاغت : مجموعه‌اى از مقاله‌ها، پژوهشها، نقدها و بحثهاى بلاغى و تفسيرى، ٢جلد، آستان قدس رضوى، موسسه چاپ و انتشارات - مشهد مقدس - ايران، چاپ: ١، ١٣٧٢ ه.ش.