در عبارت نخستين، كلمه «يسألونك» پرسش از وقت و زمان قيامت است كه گفته شده، علم و آگاهى آن، نزد خداست و مصلحت در آنست كه آشكارا نگردد تا كه بنده، خائفا يترقّب باشد و در عبارت بعدى كه كلمه «يسألونك» تكرار شده، پرسش از نفس قيامت است و دو مورد مى‌باشد، بنابراين تكرار نيست.

در پاسخ طاعنانى كه به تفاوت لغوى كلمات، آشنائى ندارند و استعمال دو كلمه مترادف قريب المعنى را تكرار پنداشته و در مقام طعن برآمده و مثلا گفته‌اند:

در آيه ١١٢ سوره نساء، دو كلمه «اثم» و «خطيئة» تكرار شده و اين تكرار، مخلّ فصاحت قرآن است، قاضى عبد الجبّار گفته است‌ ٢٣:

اين طاعنان نمى‌دانند كه معاصى، گاه خطاى است و گاه عمدى.

«اثم» گناهى است كه از روى عمد باشد و «خطيئة» گاه غير عمد و ناآگاهانه انجام مى‌شود، مثل اينكه شخص روزه‌دار، ناخودآگاه چيزى بخورد، بنابراين در آيه:

«وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً» «*».

سوره نساء/ ١١٢

تكرارى وجود ندارد و اين دو كلمه «اثم» و «خطيئة» مفهوم‌شان، متفاوت است.

بحث قاضى عبد الجبّار، در كتابهايش، از مسائل بلاغى قرآن، بيشتر از آن جهت است كه پاسخ طاعنان را بازگويد و اشكال اشكال‌تراشان را جواب دهد و نه اينكه از مسائل بلاغى، بالاستقلال بحث كند، مثلا برخى از طاعنان كه گفته‌اند:

در بعضى از آيات قرآنى، تطويل هست و تطويل و اطالة، مباين بلاغت قرآن است و مثلا ادّعا كرده‌اند كه در آيه ٢٣/ سوره نساء يعنى آيه:

«حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ بَناتُكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ وَ عَمَّاتُكُمْ وَ خالاتُكُمْ وَ بَناتُ الْأَخِ وَ بَناتُ الْأُخْتِ وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ ...»

تطويل هست. قاضى عبد الجبّار، در پاسخ آنان گفته است‌ ٢٤:

(*) يعنى: هر كه خطا يا گناهى كند و آن‌را به گردن بى‌گناهى افكند، دروغ و گناهى آشكارا به گردن گرفته است.