قرآن از معجزه عيسى سخن گفته و مسأله ايجاد حيات را به فرمان خدا، طرح كرده و سپس به درمان بيماريهايى صعب العلاج يا غير قابل علاج، اشاره كرده و از قول عيسى گفته است كه مى‌توانم اكمه (- كور مادرزاد) و ابرص (- مبتلى به بيمارى پيسى) را درمان كنم و نيز گفته است كه مى‌توانم مردگان را هم زنده كنم و نيز افزوده است كه من مى‌توانم از آنچه شما خورده‌ايد و يا آنچه در منازل خود ذخيره كنيد، خبر بدهم [يعنى مى‌توانم از يك منبع غيبى الهام بگيرم و از مغيبات خبر دهم‌].

ليكن نويسنده كتاب الهداية و العرفان فى تفسير القرآن بالقرآن نوشته است‌ ٣٣:

كلمات جنبه تمثيلى دارد و منظور از «اكمه»: من ليس عنده نظر، مى‌باشد و «ابرص» هم يعنى كسى كه متلّون است و عيسى از لحاظ روحى و فكرى اينان را درمان مى‌كند و نه از نظر جسمى.

از مجموع گفته‌هاى نويسنده تفسير، چنين استنباط مى‌شود كه خداى بزرگ، عيسى را، براى قوم خود به نبوّت فرستاد تا نفوس و روح آنان را شفا دهد و قلوب مرده آنان را به نور علم زنده گرداند. بنابراين، چيز خارق‌العاده‌اى، انجام نشده است.

ولى علّامه طباطبائى: ذيل آيه مزبور نوشته است: ٣٤

در اين آيه، آوردن كلمه «بإذن اللّه» براى آن است كه بفهماند صدور اين معجزات، به اذن خداى متعال است و من در آن، استقلالى ندارم و حتّى عبارت «بإذن اللّه» بعد از هرمعجزه تكرار شده تا سبب گمراهى نشود و معلوم گردد كه تمام معجزات، همچون: آفريدن مرغ- زنده‌كردن مردگان همه با اذن خدا بوده و همه مقيّد به امر اوست. علاوه بر آن، دو آيه بعد هم گفته است:

(*) يعنى: من نشانه‌اى از طرف پروردگار شما برايتان آورده‌ام، من از گل چيزى به شكل پرنده مى‌سازم، سپس در آن، مى‌دمم و به فرمان خدا پرنده‌اى مى‌گردد و كور مادرزاد و مبتلايان به برص «پيسى» را بهبودى مى‌بخشم و مردگان را زنده مى‌كنم و از آنچه مى‌خوريد و در خانه خود ذخيره مى‌كنيد به شما خبر مى‌دهم، مسلّما در اينها نشانه‌اى براى شما هست، اگر ايمان داشته باشيد.