بفهماند پيش از نزول قرآن، عربها و به‌ويژه دو قبيله «اوس» و «خزرج» «*» سالها بود كه آتش جنگ و نزاع ميان آنان شعله‌ور بود و سرانجام، اسلام اين آتش را خاموش كرد و در واقع «الّف اللّه بين قلوبهم برسوله».

تفرق و اختلاف، ممكن است در درك و فهم و رأى باشد «**» كه البته اين، چندان زيانمند نيست و فطرى بشر است و قرآن هم بدين مطلب اشاره كرده است:

«وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ». ٣٠

در واقع، برابرى مردم در عقول و افهام، ناممكن است و اين‌گونه اختلاف، طبيعى و فطرى بشر است و گاه هم بسيار مفيد است و سازنده.

ولى اختلاف و تشتّتى كه زيان‌بخش است و به قول شيخ محمد عبده، «اشد الاشياء ضررا فى البشر» مى‌باشد، اختلافات مذهبى و عقيدتى است كه جامعه را نابود مى‌كند و اين‌گونه اختلافات را مسلمانان بايد كنار بگذارند، بلكه لازمست كه به دستور خدا و رسول (ص) مراجعه كنند «