دكتر خانلرى، استاد باذوق، در جلد دوّم ديوان حافظ در صفحه ١١٢٧ كه گزارش كار را در باب نسخه‌هاى خطّى حافظ، مرقوم داشته متذكّر شده است كه در نسخه متضّمن ٣٦ غزل متعلّق به كتابخانه كوپرولو احمد در تركيه به شماره ١٥٨٩ در حاشيه چنين نوشته شده است:

«من كلام ملك الشعراء و العلماء مليح النثر و النظم، حامل كلام ربّ العالمين شمس الملّة و الدين محمّد الحافظ الشيرازى نورّ اللّه تعالى مرقده».

ايشان نكته قابل توجّه اين نوشته را آن دانسته‌اند كه:

«اين يگانه منبعى است كه در آن، به نثر خواجه حافظ اشاره شده است».

نكته ديگر كه براى بحث ما قابل يادآورى است، اينكه عبارت «حامل كلام ربّ العالمين» به ما مى‌فهماند كه از همان روزگاران شعر حافظ را متضّمن معانى قرآنى و در بردارنده لطائف كلام ربّانى مى‌دانسته‌اند.

اينك بيان مطلب:

حافظ در غزلى به مطلع:

بلبلى برگ گلى خوشرنگ در منقار داشت‌

و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌هاى زار داشت‌