حافظ علاوه بر اينكه نزد استادان فنّ هررشته به تحصيل پرداخته بود و در علوم عقلى به مرحله كمال رسيده، بايد گفت كه به شعر بزرگان ادب فارسى نيز توجّه داشته و اشعار رودكى، فردوسى، خيّام، انورى، خاقانى، سنائى، عطّار، سعدى و مولوى را هم مطالعه مى‌كرده و آثار منظوم عرب را نيز مورد مداقّه قرار مى‌داده و در عرفان هم مطالعاتى داشته است، ولى در اين ميان به قرآن مجيد بيش از همه توجّه داشته و قرآن را حفظ داشته و به همين مناسبت به شمس الدين محمّد حافظ مشهور شده است.

اصولا حافظ به كسى اطلاق مى‌شده كه يا صد هزار حديث را با سلسله اسناد آن، در حفظ داشته باشد و يا تمام قرآن را با قراءت درست و همه وجوه قراآت، از بر بخواند و شمس الدين محمّد، چنين بود و قرآن را به چهارده روايت در حفظ داشت.

نديدم خوشتر از شعر تو حافظ

به قرآنى كه اندر سينه دارى‌