در آيه پيش از اين آيه‌ «وَ قالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلائِكَةُ أَوْ نَرى‌ رَبَّنا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً» فرقان/ ٢٢

قرآن مجيد گفته است: آنان كه اميدى به لقاى ما ندارند- و رستاخيز را انكار مى‌كنند- بهانه‌جوئيهايى مى‌كنند و يك بار مى‌گويند چرا فرشتگان بر ما نازل نمى‌شوند؟

(- لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلائِكَةُ) و بار ديگر مى‌گويند: چرا خداى‌مان را با چشم خود نمى‌بينيم‌ (- أَوْ نَرى‌ رَبَّنا) كه قرآن پاسخ دندان‌شكنى به اينان داده و بدانان گفته است كه گرفتار غرور و خودبينى شدند (- لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ) و طغيان كردند چه طغيان بزرگى‌ (- وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً).

آيه بعد- كه مورد بحث ماست و سنائى در مصراع دوم شعرش از آن، بهره جسته- يك نوع تهديد است، زيرا قرآن گفته است: اين كسان كه تقاضا دارند فرشتگان را به بينند، البته سرانجام خواهند ديد اما روزى كه فرشتگان را مى‌بينند روزى است كه در آن روز، بشارتى براى مجرمان نخواهد بود (... لا بُشْرى‌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ) و در آن روز، از ديدار فرشتگان خوشحال نخواهند شد ١١٣.

علّامه طباطبائى هم در بحث از اين آيه نوشته است‌ ١١٤.

(لا بشرى) نفى جنس است و در واقع قرآن گفته است: در آن وقت هيچ‌گونه بشارتى (- نفى جنس) براى همه مجرمان نخواهد بود.

شعر:

خويشتن را در مصاف «قل كفى»

بر صف اهل رضا خواهم زدن‌