نشان مى‌دهد، و چون «ظلمات» به صورت نكره هم ذكر شده است؛ ابهام بيشترى را مى‌رساند و توصيف ظلمات به جمله‌ «لا يُبْصِرُونَ» بر شدّت و مهابت تاريكى مى‌افزايد ١٠٧.

در مصرع دوم سنائى عمر ممدوح را افزون خواسته و با بركت همچون آنان كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند و عمل آنان به دانه پربركتى كه در زمين مستعدى افشانده شود، تشبيه شده كه هفت خوشه از آن مى‌رويد و در هرخوشه يكصد دانه هست كه البته بايد دانست اين يك تشبيه فرضى نيست بلكه يك تشبيه واقعى است و چنانچه سال پرباران باشد، بيش از هفتصد دانه هم از يك دانه برداشته مى‌شود، بخش پايانى آيه هم‌ «... وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ» مؤيّد همين مطلب است، زيرا قرآن گفته است: خداوند براى هركس بخواهد، اين بركت را بيشتر هم مى‌كند و دو يا چند برابر مى‌گرداند. در واقع قرآن خواسته است وجودهاى نيكوكار را همچون بذر پرثمرى، معرفى كند كه از هرطرف ريشه و شاخه مى‌گستراند و همه جا را زير بال و پر خود مى‌گيرند و سوددهى آنان عام و همه‌گير مى‌شود.

اسلام خواسته است با برنامه در راه خدا، يكى از مشكلات اجتماعى را حلّ كند و فاصله طبقاتى را از بين ببرد، اين است كه تشويق به انفاق يكى از برنامه‌هاى سودمند اسلامى شناخته شده زيرا علاوه بر حلّ مشكل فاصله طبقاتى، روح ايمان و برادرى انسانى را هم زنده مى‌گرداند ١٠٨.

شيخ طوسى، ذيل آيه مزبور، علاوه بر مطالب سودمند؛ نوشته است‌ ١٠٩: سنبله بر وزن فنعلة است. اصل مادّه كلمه به معناى پوشيدن است و چون سنبله دانه‌ها را مى‌پوشاند لذا آن‌را بدين نام گفتند.

علّامه طباطبائى هم ذيل آيه مزبور نوشته است‌ ١١٠: انفاق در راه خدا بطور مطلق است و انفاق در راه خدا آنست كه براى يك غرض دينى انجام شود تا موجب خشنودى خدا گردد. درباره بخش پايانى آيه هم‌ «وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ» علّامه نوشته است:

خدا از هفتصد برابر هم براى هركس كه بخواهد بيشتر مى‌دهد.

مصراع نخست شعر: