«تدلّى» جبرائيل است. سپس افزوده است: و فيه تقديم و تأخر و التقدير: ثمّ تدلّى فدنا و از قول زجّاج نقل كرده است: معنى دنا و تدلّى واحد لانّ المعنى انّه قرب و تدّلى زاد فى القرب كما يقال: دنا فلان و قرب.

در باب‌ «فَأَوْحى‌ إِلى‌ عَبْدِهِ ما أَوْحى‌» هم شيخ طوسى نوشته است‌ ٧١:

«قيل: اوحى جبرائيل الى عبد اللّه محمّد ما اوحى. و قيل اوحى اللّه الى عبده محمّد ما اوحى» و محتمل است كه «ما» مصدرى باشد و تأويل جمله چنين:

«فاوحى الى عبده وحيا» و نيز احتمال دارد كه «ما» موصوله باشد و تقدير جمله چنين: «فاوحى الى عبده الذى اوحى اليه» و المعنى: اوحى جبرائيل الى محمّد ما اوحى اليه ربّه. و هو قول ابن زيد.

قرطبى نيز نقل‌ ٧٢ كرده كه در كلام تقديم و تأخير بوده و اصل آيه چنين است:

تدلّى فدنا زيرا تدلّى سبب دنّو مى‌شود.

سنائى در قصيده معراجيه كه از عظمت پيامبر اكرم سخن گفته در بيت چهارم سروده است:

در حجاب كبريا چون باريا جولان كند

تكيه كى بر مسند «لا خوف» و «لا بشرى» زند