تكرار كه در لغت به معناى دوباره گفتن، باز گفتن، چند بار گفتن يك مطلب است، در تداول فارسى‌زبانان، به كسر تاء، تلفظ مى‌شود و در اين صورت، اسم مصدر است به معناى دوبارگى، تجديد و جمع آن تكرارات.

محمد بن ابى بكر بن عبد القادر رازى، متوفّى به سال ٦٦٦ هجرى، نوشته است‌ ١: «كرّه و كرّ، بنفسه يتعدّى. كرّر الشى‌ء تكريرا و تكرار ايضا بفتح التاء و هو مصدر و بكسرها و هو اسم ...».

در واقع، تكرار «*»، ذكر چيزى است بيش از يك بار و به گفته سيّد شريف جرجانى‌ ٢: «التّكرار عبارة عن الإتيان بشى‌ء مرّة بعد اخرى».

تهانوى هم گفته است‌ ٣: «التكرير بالراء هو ذكر الشى‌ء مرّة فصاعدا بعد اخرى و كذا التكرار كما يستفاد من المطوّل فى تعريف الفصاحة».

وقتى در يك جمله يا چند جمله نزديك به هم، يك كلمه را چند بار تكرار كنند و در واقع تكرار بى‌مورد باشد، آن تكرار را از عيوب فصاحت شمرده و كلام را

(*) اصولا ميان «تكرار» و «إعاده» تفاوت هست؛ زيرا تكرار براى باز گفتن چيزى است يك يا چند بار. ولى «إعاده» فقط براى يك بار، باز گفتن است.

وقتى مى‌گويند: «اعاد فلان كذا» مفهومش آنست كه آن گفتار را فقط يك بار، بازگو كرد. ولى اگر بگويند «كرّر فلان كذا» نامشخّص است و مبهم، معلوم نيست كه دو بار و يا چند بار تكرار شده است‌ ٤.