دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٨٦١ - ابن ابی المعالی
ابن ابی المعالی
نویسنده (ها) :
آذرتاش آذرنوش
آخرین بروز رسانی :
شنبه ٧ تیر ١٣٩٩
تاریخچه مقاله
اِبْنِ اَبی الْمَعالی، تاجالدّین محمود خُواری، یا خواری، از بزرگترین لغتشناسان نیشابور (یاقوت، ١٩ / ١٣٥: زنده در ٥٨٠ق / ١١٨٤م) به قول سیوطی (٢ / ٢٨٣)، از خاندانی كهن كه بسیاری ازافراد آن در قضا و حكومت دست داشتند. وی را گاه «ابن الخواری» خواندهاند و «خواری»، منسوب به شهر خوار بین ری و سمنان، در متون عربی خواری ضبط شده است. ضبط «حواری» در معجم الأدباء (٤ / ٥٠) ظاهراً نادرست است. از زندگی او تنها این را می دانیم كه در نیشابور زیست، شعر و نثر نیكو داشت و نزد میدانی (د ٥١٨ق / ١١٢٤م) ادب آموخت. تنها كتابی كه از او میشناسیم، در باب لغت است: كتاب ضالَّة الأدیب فی الجمع بین الصّحاح و التّهذیب، یا ضالَّة الأدیب من الصّحاح و التّهذیب كه در واقع مجموعۀ انتقادهای او بر صحاح جوهری است (یاقوت، ٦ / ١٦١، ١٩ / ١٣٥؛ سیوطی، ٢ / ٢٨٣). یاقوت (٤ / ٥٠) برخی از اطلاعات خود دربارۀ احمد بن علی بیهقی معروف به بوجعفرك (د ٥٤٤ق / ١١٤٩م) را از مقدمۀ همین كتاب استخراج كرده است؛ امّا عطّار، در مقدمۀ مفصّلی كه بر صحاح نوشته (صص ١٦٣، ١٩٨- ١٩٩)، ظاهراً در اثر قرائت نادرست متن یاقوت، آنچه را ابن ابی المعالی دربارۀ بیهقی گفته، سخن این دربارۀ آن دیگری پنداشته و ناچار به نتایج نادرستی رسیده است. عطار گوید: كهنترین مختصری كه بر صحاح نوشته شد، كتاب ینابیع اللغة، از آنِ ابن ابیالمعالی است، و نیز گوید كتاب دیگری به نام المحیط بلغات القرآن داشته است، و كتاب صحاح را حفظ كرده بود؛ اما این موارد همه به بیهقی مربوط است نه، ابنابیالمعالی.
مآخذ
سیوطی، عبدالرحمن، بغیة الوعاة، به كوشش محمّد ابوالفضل ابراهیم، بیروت، ١٣٨٤ق / ١٩٦٤م؛
عطّار، احمد عبدالغفور، مقدّمۀ الصّحاح، بیروت، ١٤٠٤ق / ١٩٨٤م؛
یاقوت، ادبا.
آذرتاش آذرنوش