دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٥٧٥ - آملی، شیخ محمدتقی
آملی، شیخ محمدتقی
نویسنده (ها) :
محمدعلی مولوی
آخرین بروز رسانی :
یکشنبه ٤ خرداد ١٣٩٩
تاریخچه مقاله
آملی، شیخ محمّدتقی (١٣٠٤-١٣٩١ ق / ١٨٨٧-١٩٧١ م)، فقیه امامی، فرزند مولا محمد آملی، در تهران زاده شد و مقدّمات علوم را نزد پدر آموخت. پس از آن نزد عالمان دیگری مانند شیخ عبدالنّبی نوری و میرزا حسن کرمانشاهی درس خواند. در ١٣٤٠ ق به نجف اشرف رفت و تا ١٣٥٣ ق از محضر استادانی چون میرزای نایینی، و آقا ضیاء عراقی (اراکی) و اقا سیّد ابوالحسن اصفهانی بهره یافت. سپس به تهران بازگشت و به تصنیف و تدریس مشغول شد. آملی فقیهی گوشهنشین بود. از پذیرفتن مسئولیت ریاست گریزان بود و تا پایان زندگی نیز از نوشتن رسالۀ فتوایی خودداری کرد. جمعی از فقهای فاضل از محضرش بهره میبردند و بسیار گرامیاش میداشتند. وی در تهران درگذشت. از آثار اوست: حاشیه بر منظومۀ سبزواری، حاشیه بر شرح اشارات ابوعلی، حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری، شرح عروة الوثقی، کتاب الصّلوة (تقریرات میرزای نایینی).
مآخذ
آقابزرگ، طبقات اعلام الشّیعة، قرن ٤، ١ / ٢٦٧- ٢٦٨؛
سازمان اوقاف، «مختصری از شرح احوال و آثار استاد محمدتقی آملی»، معارف اسلامی، س ١، شم ٢، اسفند ١٣٤٥، ص ٥٤؛
مطهری، مرتضی، خدمات متقابل اسلام و ایران، تهران، ١٣٥٤، ٢ / ٦١٨.
محمدعلی مولوی