دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٨٠٤ - آل ابی اراکه
آل ابی اراکه
نویسنده (ها) :
بخش معارف
آخرین بروز رسانی :
پنج شنبه ٢١ آذر ١٣٩٨
تاریخچه مقاله
آلِ ابی اَراکه، از خاندانهای شیعه و از رجال حدیث در سدههای ١-٢ق / ٧- ٨ م. ابو أراکه، میمون بن سنجار یمنیِ بَجلی کوفی که این خاندان منسوب به اوست، از خواص یاران امام علی(ع) بوده است. عدهای او را به لحاظ شخصیت و قرابت به امام، همانند کسانی چون أصْبَغ بن نَباته، مالک اشتر، کُمَیْل بن زیاد، زید بن صَوْحان و صَعْصَعَة بن صوحان دانستهاند. برخی روایات از دوستی نزدیک او با رشید هَجَری حکایت میکند. بنابر روایات، وی از مردم یمن بود که به کوفه هجرت کرد. از شخصیتهای بنام و بزرگ این خاندان، اینان را میتوان نام برد:
بشیر (یا بِشْر) بن میمون وابشی نَبّال کوفی هَمْدانی شیبانی، برادرش شَجَره، و پسرش اسحاق، و نیز علی و حسن فرزندانِ شجرة. اینان از محدثان بزرگ و موثق و رجال برجستۀ شیعه بهشمار میآیند و از امام محمدباقر(ع)، امام جعفرصادق(ع) و بنابر برخی روایات از امام موسی کاظم(ع)، حدیث نقل میکنند. رجالشناسان عموماً، به استناد اخبار رسیده از سوی ائمه(ع)، آنان را موثق و صالح دانسته و ستودهاند. مُحدثان شیعه احادیثی از بشیر، شجرة، علی و حسن روایت کردهاند.
مآخذ
ابن ابیحاتم رازی، محمد بن ادریس، الجرح والتعدیل، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ١٩٥٢م، ٢ / ٣٦٦؛
بحرالعلوم، مهدی، رجال، تهران، مکتبة الصادق، ١٣٦٣ش، ١ / ٢٦٤- ٢٦٨؛
حلی، علی بن داود، کتاب الرجال، به کوشش جلالالدین محدث ارموی، دانشگاه تهران، ١٣٤٢ش، صص ٧١، ١٠٨، ١٨٤، ٢٣٦-٢٣٧؛
خویی، ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، بیروت، ١٤٠٣ق، ٣ / ٣٩، ٣٢٢، ٣٢٣، ٤ / ٣٥٧، ٩ / ١٣-١٤، ١٢ / ٦٠-٦١، ١٩ / ١١٣؛
طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، به کوشش محمود رامیار، دانشگاه مشهد، ١٣٥١ش، ص ٢٢٣؛
غروی حایری، محمدعلی، جامعالرواة، دارالأضواء، بیروت، ١٤٠٣ق، ١ / ١٢٣، ٢٠٣، ٥٨٦.
بخش معارف