افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٧ - بهشت و دوزخ زاِیِیدۀ اعمال انسان در دنِیا

پس تو سرهنگِی مکن با عاجزان

زآنکه نبود طبع و خوِی عاجز، آن

چون تو جبر او نمِی‌بِینِی مگو

ور همِی‌بِینِی نشان دِید کو؟

در هر آن کارِی که مِیل استت بدان

قدرتِ خود را همِی‌بِینِی عِیان

در هر آن کارِی که مِیلت نِیست و خواست

اندر آن جبرِی شدِی کِین از خداست!

انبِیا در کار دنِیا جبرِی‌اند

کافران در کار عقبِی جبرِی‌اند

انبِیا را کار عقبِی اختِیار

جاهلان را کار دنِیا اختِیار

زآنکه هر مرغِی به سوِی جنس خوِیش

مِی‌پرد او در پس و جان پِیش پِیش

کافران چون جنس سجِّین آمدند

سجن دنِیا را خوش آِیِین آمدند

انبِیا چون جنس عِلِّیِین بُدند

سوِی علِّیِین جان و دل شدند

اِین سخن پاِیان ندارد لِیک ما

باز گوِیِیم آن تمامِی قصه را[١]