مباحث اعتقادِیّه و اخلاق، و پس از طِیّ اِین مراحل، اقدام به تهذِیب و تزکِیۀ نفس در خدمت استاد کامل و ولِیّ الهِی و عارفبالله و بأمرالله و اتّصال به مبدأ حِیات و منبع تشرِیع با نفس قدسِی و ملکوتِی و اشراب از سرچشمۀ لاِیتناهِی ولاِیت عظمِی و اندکاک نفس مجتهد در نفس ولِیّ حِیّ مطلق، اصدار احکام تکلِیفِی و فتوا که موجب سکونت خاطر و اطمِینان نفس گردد محال و ممتنع خواهد بود.

و از همِین‌جا است که اختلافات در فتاواِی فقها و اشتباهات در احکام شرعِیّه و تبدّل آراء و تشتّت احوال و عدم اطمِینان و وثوق بر نتاِیج حاصله از فحص و بحث در متون روائِیّه و مسانِید فقهِیّه و بروز احتِیاطات کثِیره در فتوا به‌خوبِی مشهود و آشکار است. در بسِیارِی از اشتباهات، نشانه‌هاِی عدم اطّلاع از علوم و معارف الهِیّه براِی عالمان دِین و متصدِّیان پرچم فقاهت و شرِیعت کاملاً مشهود است.

إن‌شاءالله توضِیح اِین مطلب در کتاب اجتهاد و تقلِید، تألِیف حضرت والد معظّم ـروحِی فداهـ خواهد آمد.

امکان ورود خطا و خلاف در مدرکات باطنِی و مکاشفات روحِیّه و نفسِیّه

و امّا از حِیث مدرکات باطنِی و انکشاف حقاِیق و علوم از راه باطن به‌واسطۀ رؤِیاِی صادقه و ِیا کشف مثالِی و برزخِی و ِیا ملکوتِی و معنوِی، انسان داراِی حالات و منازل مختلف و متفاوت است. إنباءِ باطنِی در رؤِیا و مکاشفات گرچه از نظر موادّ اولِیّه و مبادِی قضاِیاِی کلِّیه مانند آنچه در صورت قسم اوّل گذشت نمِی‌باشد ـزِیرا ارتباط نفسِ ناظر و رائِی به صُوَر منکشفه و مدرکات صورِیّه، از عالم دنِیا و مادّه منقطع مِی‌باشد و خطا در برداشت از صور منتقشۀ در ذهن به‌واسطۀ اعضا و جوارح منتفِی مِی‌باشدـ، ولِی مرتکزات نفسِیّه و حالات انسان در ارتباط با امِیال و هواهاِی نفسانِی و شِیطانِی و اغراض و امراض نفس و حبّ و بغض‌ها، در شکل‌گِیرِی اِین مکاشفات و کِیفِیّت صورت‌بندِی آنها در نفس انسان تأثِیر مستقِیم دارد؛ و چه‌بسا آن حقِیقت نورانِی و إفاضۀ روحانِی در هنگام ورود به نفس انسان، به‌واسطۀ کدورت باطن و ظلمت نفس و تأثّر نفس از صفات ناپسند و ملکات رذِیله به صورتِی کاملاً حِیوانِی و شهوانِی و سَبُعانه تغِیِیر شکل و ماهِیّت مِی‌دهد و مطلب را بر خودِ صاحب کشف مشتبه مِی‌نماِید.