افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٨٦ - اشکالات وارد بر نظرِیّۀ صاحب مقاله مبتنِی بر استصحاب حرکت دِینِی

بود و تکالِیف با توجّه به تحوّلات و امتِیازهاِی دوران کنونِی با ازمنۀ قدِیمه باِید مورد تجدِید نظر و ارزِیابِی مجدّد قرار بگِیرد؟[١]

اشکالات وارد بر نظرِیّۀ صاحب مقاله مبتنِی بر استصحاب حرکت دِینِی

اوّلِین اشکالِی که بر اِین کلام چرند مترتب مِی‌شود اِین است:

به کدام حجّت منطقِی شما حکم مِی‌کنِید که شرع و دِیانت هنگام رحلت رسول خدا هنوز ناقص بوده است و پس از رحلت آن حضرت به بالندگِی و شکوفاِیِی و فعلِیّت خود ادامه مِی‌دهد؟ و آِیا استصحاب حرکت دِینِی حتِّی پس از رحلت صاحب شرِیعت باقِی است؟ مگر حجِّیت استصحاب قائم به بقاء موضوع نِیست؟ بگذرِیم از نصّ آِیات قرآن بر اکمال دِین و اتمام نعمت[٢] و کلام رسول خدا که: «همه چِیز را براِی شما بِیان نمودم و توضِیح دادم» و احادِیث ائمّۀ معصومِین که همگِی حاکِی از تمامِیّت احکام و مبانِی دِین هنگام رحلت رسول خدا مِی‌باشند؛ چنانچه اِین مسئله مبسوطاً در کِیفِیّت وحِی و اتمام شرِیعت و ادامه و استمرار آن توسّط ائمّه علِیهمالسّلام گذشت.[٣]

جالب اِینکه اِین فرد از ِیک‌طرف، حکم به بطلان و تارِیخ‌گذشتگِی رواِیات و احادِیث سنّتِی مِی‌دهد و از طرف دِیگر، خود به بعضِی از گفتارهاِی واهِی و عبارات مجعولۀ اهل‌سنّت و عامّه تمسّک مِی‌جوِید! اِین تناقض چرا؟ از ِیک‌طرف، حدِیث وارد از عاِیشه را که رسول خدا در سجدۀ نِیمۀ شعبان عرضه مِی‌داشت،[٤] به شعر درمِی‌آورد[٥]

[١]. رجوع شود به بسط تجربۀ نبوِی.

[٢]. سوره مائده (٥) آِیه ٣.

[٣]. رجوع شود به ص ٣١٠.

[٤]. مصباح المتهجد، ص ٨٣٩.

[٥]. رجوع شود به مقالۀ پروندۀ وحِی و قرآن، منظومۀ عبدالکرِیم سروش در عشق رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم: