در بسِیارِی از رواِیات و نِیز کتب تارِیخ، حکاِیاتِی فراوان از ادراک و شعور حِیوانات نسبت به مقام و موقعِیّت پِیامبران الهِی و علِی‌الخصوص ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام وارد است، که همگِی حکاِیت از ِیک نوع معرفت و شناخت حقِیقت ولاِیت در آنها دارد؛ به‌طورِی‌که اِین مسئله مورد اتّفاق حتِّی مخالفِین و معاندِین مکتب اهل‌بِیت علِیهمالسّلام نِیز قرار گرفته است.

داستان ناقۀ حضرت سجّاد علِیهالسّلام،[١] و تکلّم امام باقر و صادق علِیهماالسّلام با وحوش بِیابان،[٢] و استغاثۀ حِیوانات از امام رضا علِیهالسّلام،[٣] و رفتن امام هادِی

[١]. الکافِی، ج ١، ص ٤٦٧:

«عن زُرارَة قال: سمِعتُ أباجعفر علِیهالسّلام ِیقول: ”کان لِعلِیِّ بنِ الحسِین علِیهالسّلام ناقةٌ حَجَّ علِیها اثنَتَِینِ و عشرِینَ حَجَّةً ما قرَعَها قَرعَةً قَطُّ.“ قال: ”فجاءَت بعد مَوتِهِ و ما شَعَرنا بها إلّا و قد جاءَنِی بعض خَدَمِنا (أو بعض الموالِی) فقال: إنّ النّاقةَ قد خرَجت فَأتَت قَبرَ علِیِّ بنِ الحسِینِ فانبَرَکَت علِیه فَدَلَکت بِجِرانِها القبرَ و هِی تَرغو! فقلتُ: أدرِکوها! أدرِکوها! و جِیئونِی بها قَبلَ أن ِیعلَموا بها أو ِیَرَوها.“ قال: ”و ما کانَت رَأتِ القبرَ قَطُّ.“»

[٢]. الاختصاص، ص ٣٠٠:

«عن محمّدِ بنِ مسلم قال: کنتُ مع أبِی‌جعفرٍ علِیهالسّلام بِینَ مکّةَ و المدِینةِ و أنا أسِیرُ عَلِی حِمارٍ لِی و هو عَلِی بَغلَةٍ له، إذ أقبَلَ ذِئبٌ من رأسِ الجبلِ حتِّی انتَهِی إلِی أبِی‌جعفرٍ علِیهالسّلام، فَحبَس البَغلَةَ و دَنا الذِّئبُ منه حتِّی وضَع ِیدَهُ عَلِی قَرَبوسِ سَرجِهِ و مَدَّ عُنُقَهُ إلِی أُذُنِهِ، و أدنِی أبوجعفرٍ علِیهالسّلام أُذُنَهُ منه ساعةً ثمّ قال له: ”امضِ، فقد فعَلتُ!“ فرجَع مُهَروِلًا.

فقلتُ له: رَأِیتُ عَجِیبًا! قال: ”و تَدرِی ما قال؟“ قلتُ: اللهُ و رسولُه و ابنُ رسولِهِ أعلَمُ!

قال: ”قال: ِیا بنَ رسولالله إنَّ زَوجتِی فِی ذلک الجبلِ و قد تعسَّرَ علِیها وِلادُها، فادعُ اللهَ أن ِیُخَلِّصَها و أن لاِیُسَلِّطَ شَِیئًا من نَسلِی عَلِی أحَدٍ من شِیعتِکم. فقلتُ: قد فعلتُ.“»

[٣]. بصائر الدرجات، ص ٣٤٥: &span class="no-content"&ï