افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٣٨ - نقد اشکال صاحب مقاله مبنِی بر محدودِیّتهاِی ناشِی از زبان و فرهنگ عربِی قرآن

و آِیةالله سِیّد علِی لواسانِی و آِیةالله سِیّد جمال‌الدِین گلپاِیگانِی و آِیةالله شِیخ صدرالدِین حائرِی شِیرازِی و آِیةالله شربِیانِی و دِیگران از اعلام و آِیات عظام، هِیچ‌کدام متوجّه نشدند که اِین دو بزرگ مرد الهِی از جملۀ عرفاِی دروغ‌گو و کذّاب مِی‌باشند؛ امّا اِین آقا فهمِید و متوجّه اِین نکته شد! (إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ)![١]

سخن بگذارِیم و بگذرِیم و بر سر مطلب روِیم و بِیش از اِین اطالۀ سخن ندهِیم، که الباطلُ ِیُتَرک بِتَرک اسمه.

بارِی، از سخنان و بِیانات پِیشِین روشن شد که صورت وحِیانِی امکان ندارد با صورت تعِیّنِی و خارجِی اشِیاء منافات و تعارض داشته باشد.

نقد اشکال صاحب مقاله مبنِی بر محدودِیّت‌هاِی ناشِی از زبان و فرهنگ عربِی قرآن

و امّا اِینکه صاحب مقاله مِی‌گوِید:

همِین‌که خدا ِیا پِیامبر به زبان عربِی سخن مِی‌گوِید و عرف اعراب را امضاء مِی‌کند، پِیشاپِیش محدودِیّت‌هاِی بسِیارِی را پذِیرفته است. و دلِیلِی بر اِینکه زبان عربِی تواناترِین زبان دنِیا است قائم نشده است.[٣]

نِیز سخن صحِیحِی نمِی‌باشد:

اوّلاً: اِینکه «زبان عربِی تواناترِین زبان است ِیا خِیر»، باِید گفت اِین مسئله به اعتقاد زبان‌شناسان به اثبات رسِیده است که امروزه قوِی‌ترِین زبانِی که بتواند در تأدِیۀ کلام متکلّم و ارائۀ مراد او و پرده‌برداشتن از مفاهِیم ذهنِیّه در صور مختلف و اشکال گوناگون ـکه از آن به وجوه بلاغت ِیاد مِی‌کنندـ وافِی به مقصود باشد، زبان عربِی است و انکار اِین نکته از صاحب مقاله بِی‌انصافِی و ِیا عدم اطّلاع تلّقِی مِی‌شود.

[١]. سوره ص (٣٨) آِیه ٥.

[٢]. دِیوان حافظ، غزل ٢٧٦.

[٣]. مقالۀ طوطِی و زنبور، مطلب چهارم.