از مخاطب تنها زِیبنده و شاِیستۀ اوست و حِیوان دِیگر و نِیز اشِیائِی همانند سنگ و چوب را ِیاراِی انجام چنِین تقلِیدِی نخواهد بود؛ پس صفت و شاخصۀ ممتاز طوطِی فقط در تقلِید کردن است و بس. امّا اِینکه اِین عبارت‌ها و مفاهِیم چه معناِیِی دارد و آِیا کلماتِی که در ذاکرۀ خود ذخِیره مِی‌سازد شاِیسته است ِیا ناصواب، او دِیگر معرفتِی به اِین مطالب ندارد؛ چه‌بسا کلمات زشتِی را در ذهن خود بسپارد و چه‌بسا عبارات شِیرِین و نغزِی را از مخاطب حفظ نماِید. اگر سخنانِی ناهنجار و ناشاِیست بر زبان آورد، کسِی بر او خُرده نمِی‌گِیرد و اگر مطالبِی عالِی و راقِی گوِید، کسِی او را مدح و ستاِیش نمِی‌نماِید؛ هرچه هست از نقد و تحسِین به القاءکننده و تعلِیم‌دهندۀ اِین حِیوان باز مِی‌گردد، و او فقط و فقط بازگو کننده است و بس.

درست مانند نوار ضبط صوت که هِیچ مطلب و مسئله‌اِی قبل از پذِیرش صوت، در درون خود ندارد و کاملاً صاف و خالِی از اصوات مختلفه و متنوّعه مِی‌باشد. در اِین تصوِیر، نفس رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم همچون نوار ضبط است که الفاظ و اصوات را در خود جاِی مِی‌دهد، لکن نوارِی که نفس و ذهن آن حضرت را به‌وجود آورده است از ساِیر نوارها برتر و بالاتر است، کِیفِیّت ساخت او و آلِیاژ به‌کار رفته در آن از ساِیرِین ممتازتر است؛ ولِی درهرصورتْ نوار، نوار است و از خود ادراک و بصِیرت و معرفتِی ندارد.

راه و روش سوّم: افاضۀ قرآن از ناحِیۀ پروردگار از درِیچۀ ذات مطهّر رسولالله

سوّم: اِینکه تمام آِیات قرآن صددرصد از ناحِیۀ پروردگار و مُفاض از مقام اراده و مشِیّت ربوبِی توسّط ملک مقرّب خداوند جبرائِیل امِین بوده است، ولِی در عِین حال، نفس رسول خدا به‌واسطۀ حِیازت مقام تجرّد و ورود در حرِیم توحِید، خود از آن مبدأ فِیّاض اقتناص معارف وحِیانِی نموده است و آن حقاِیق را از درِیچۀ ذات مطهّر خود به طهارت اطلاقِیّه بر مراتب مادون سرّ و قلب ـکه همان نفس متعلّق و مرتبط با عالم مادّه و شهادت استـ تنزّل داده است؛ ِیعنِی قلب و سرّ و روح رسولالله خود عِیناً و شهوداً و حضوراً به علم حضورِی و معرفت وجدانِی به تمام مراتب وحِی که همانا وقاِیع و حقاِیق خارجِیّه است، چه به صورت واقعۀ عِینِی مادِّی و ِیا مثالِی و