آواِی ملکوت: اِین مجموعۀ صوتِی (در چهار DVD) سخنرانِی‌هاِی حضرت علاّمه آِیة الله العظمِی حاج سِیّد محمّدحسِین حسِینِی طهرانِی ـقدّس الله نفسه الزّکِیةـ و حضرت آِیة الله حاج سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی ـمدّ ظلّه العالِیـ را شامل مِی‌شود.

کِیمِیاِی سعادت: اِین مجموعه شامل آثار علمِی و معرفتِی حضرت علاّمه آِیةالله العظمِی حاج سِیّد محمّدحسِین حسِینِی ـرضوان الله علِیهـ و مجموعه تألِیفات حضرت آِیةالله حاج سِیّد محمّدمحسن حسِینِی طهرانِی ـمدّ ظلّه العالِیـ مِی‌باشد.

تا مِی‌رسد بدِین بِیت:

تو پندارِی جهان خود هست دائم

به ذات خوِیشتن پِیوسته قائم

* دِیوان حافظ، طبع پژمان، ص ١١٠ و ١١١، غزل شمارۀ ٢٥٠.

و در نسخه‌اِی اِین‌طور است: «تدلُّ علِی أنّه واحدُ.»

چون شاعر مشهور شِیعِی أبونواس از آنجا عبور کرد و آن ابِیات را دِید، پرسِید: از آنِ کِیست؟ گفتند: از أبوالعَتاهِیّه. گفت: من دوست داشتم اِینها از من بوده باشد در مقابل جمِیع اشعارِی را که سروده‌ام.

و صاحب أغانِی رواِیت کرده است که أبوالعتاهِیّه را زندِیق شمردند. روزِی او نزد خلِیل بنأسد نوجشانِی آمد و گفت: مردم معتقدند که من زندِیق هستم؛ قسم به خدا دِین من غِیر از توحِید نِیست. وِی به او گفت: تو در اِین‌باره چِیزِی بگو تا ما آن را از ناحِیۀ تو براِی مردم بازگو کنِیم. او اِین اشعار را بداهتاً سرود.

أقول: بر شخص بحّاث خبِیر مختفِی نِیست که رَمِی به زندقه و کفر ِیا غلوّ و ما أشبه ذلک، در اغلب مردم، ناشِی از حقد و حسد است که از ناحِیۀ دشمنان و مغرضِین و مخالفِین در مذهب و عقِیده، بالاخصّ دربارۀ شاعر شِیعِی ِیا عالم دِینِی ِیا عارف الهِی صورت مِی‌پذِیرد. ـإلخ. (تعلِیقه)

عمر به او گفت: «از شعرهاِیت براِی من بخوان!» او سورۀ بقره را تلاوت کرد و گفت: «پس از آنکه خداوند به من سورۀ بقره را تعلِیم نموده است، من شعرِی نسروده‌ام!» (الشّعر و الشّعراء، ابن‌قتِیبه، ص ٥٠، طبع اوّل مصر، سنۀ ‌١٣٢٢ ه‌.) ‌(تعلِیقه)

(تعلِیقه)